دوباره شب می‌شود؛
شب، استعاره‌ی زیبایی است با معناهای متفاوت؛
_ شبِ پرستاره
_ شب‌های روشن
_ شب‌های آرام
_ و شب‌هایی که سکوتشان از هزاران فریاد بلندتر است.
اما شب‌های ما جور دیگری روایت می‌شود؛
بر روی لحافی از خیالات خود رها می‌شویم و خیال می‌کنیم که به خواب رفته‌ایم؛
چشم‌هایمان را می‌بندیم، چراغ‌ها خاموش می‌شوند و جهان، برای چند ساعت، وانمود می‌کند که دیگر کاری با ما ندارد.
اما مگر می‌شود از خود فرار کرد؟
به خود که می‌آییم، می‌بینیم خیس از خیالات و غرق در سیل افکاریم؛
افکاری که در طول روز، پشت شلوغی‌ها، آدم‌ها، صداها و کارهای نیمه‌تمام پنهانشان کرده بودیم، شب که می‌شود دوباره سر برمی‌آورند.
شب عجیب است؛
آدم را از همه‌چیز دور می‌کند تا به خودش نزدیک‌تر کند.
در تاریکی، بعضی چیزها واضح‌تر دیده می‌شوند؛
حرف‌هایی که نگفتیم،
آدم‌هایی که از دست دادیم،
تصمیم‌هایی که نگرفتیم،
راه‌هایی که نرفتیم
و آینده‌ای که هنوز نمی‌دانیم قرار است چه شکلی باشد.
گاهی به سقف خیره می‌شویم و برای خودمان هزاران زندگی می‌سازیم؛
در یکی از آن‌ها شجاع‌تریم،
در دیگری خوشبخت‌تریم،
در یکی کسی کنارمان مانده که در واقعیت نماند
و در دیگری، خودمان همان آدمی هستیم که همیشه آرزو داشتیم باشیم.
خیال، عجیب‌ترین پناهگاه انسان است؛
جایی که می‌توانیم هر چیزی را که در واقعیت از ما دریغ شده، برای چند لحظه به دست بیاوریم.
اما مشکل از جایی شروع می‌شود که مرز میان خیال و واقعیت کم‌رنگ می‌شود.
آن‌وقت است که نمی‌دانیم واقعاً خوابیده‌ایم یا فقط در خواب، بیدار مانده‌ایم.
ساعت‌ها می‌گذرند؛
عقربه‌ها بی‌رحمانه جلو می‌روند و ما هنوز در همان نقطه‌ایم؛
میان گذشته‌ای که تمام شده و آینده‌ای که هنوز نیامده است.
گاهی یک خاطره، ساعت‌ها ما را با خودش می‌برد.
گاهی یک جمله‌ی ساده، بارها در ذهنمان تکرار می‌شود؛
«اگر آن روز این را می‌گفتم چه؟»
«اگر آن تصمیم را نمی‌گرفتم چه؟»
«اگر می‌ماند؟»
«اگر می‌رفتم؟»
و عجیب اینجاست که شب برای تمام این «اگرها» وقت دارد.
روز، با عجله از کنارمان عبور می‌کند؛
اما شب می‌ایستد،
کنار تخت می‌نشیند
و یکی‌یکی تمام چیزهایی را که از یاد برده بودیم، به یادمان می‌آورد.
شاید برای همین است که بعضی شب‌ها خوابمان نمی‌برد؛
نه به این دلیل که خسته نیستیم،
بلکه به این دلیل که ذهنمان هنوز تمام نشده است.
بدن روی تخت افتاده،
اما ذهن، کیلومترها دورتر، میان گذشته و آینده سرگردان است.
در تاریکی، گاهی آدم بیشتر از همیشه خودش را می‌شناسد؛
نه آن کسی را که در طول روز به دیگران نشان می‌دهد،
بلکه آن کسی را که وقتی هیچ‌کس نگاهش نمی‌کند، درون خودش زندگی می‌کند.
همان آدمی که گاهی می‌ترسد،
گاهی دلش می‌شکند،
گاهی حسرت می‌خورد
و گاهی فقط دلش می‌خواهد برای چند دقیقه، هیچ فکری نکند.
اما فکرها رحم نمی‌کنند.
یکی می‌آید و دیگری را با خودش می‌آورد؛
مثل موج‌هایی که پشت سر هم به ساحل می‌رسند و فرصتی برای خشک شدن باقی نمی‌گذارند.
و ما، درست همان‌جا،
میان این موج‌ها ایستاده‌ایم؛
نه آن‌قدر بیدار که بتوانیم زندگی کنیم
و نه آن‌قدر خواب که بتوانیم فراموش کنیم.
شاید شب، واقعاً تاریک نباشد؛
شاید این ما هستیم که در تاریکی، بیشتر از همیشه روشن می‌شویم.
روشن از تمام چیزهایی که پنهان کرده‌ایم.
و شاید به همین دلیل است که بعضی شب‌ها طولانی‌تر از تمام روزهای زندگی‌مان می‌گذرند.
صبح که می‌شود، دوباره همان آدم قبلی می‌شویم؛
لباس می‌پوشیم، از خانه بیرون می‌رویم، لبخند می‌زنیم، با آدم‌ها حرف می‌زنیم و وانمود می‌کنیم شب گذشته هیچ اتفاقی نیفتاده است.
اما شب می‌داند.
شب همیشه می‌داند درون ما چه گذشته است.
و دوباره، وقتی همه‌چیز آرام گرفت و شهر در سکوت فرو رفت،
دوباره شب می‌شود؛
و ما می‌مانیم
و یک تخت
و یک سقف
و هزاران فکر
که هیچ‌کدام قصد خوابیدن ندارند.
سخن بر این مبحث زیاد است،
اما مجال آن...
شاید برای شبی دیگر.
شبی که دوباره شب شود.
