همه آنچه من مینویسم، ترسها و حال بد شخصی منه. فقط مینویسم که کمی آروم بشم. نه محتواش مهمه نه چیزی به کسی یاد میده.
در نامشخص‌ترین وضعیت خودم قرار دارم. از کارم اومدم بیرون اما خانواده نمیدونن و بدون نقشه برای بعدش اومدم بیرون. حدود یک ماه و خرده ای هست که با کمک دوستام و قرض گرفتن زنده موندم. دنبال کار میگردم اما نه تخصصی دارم و نه شرایطم طوریه که شروع به کارآموزی کنم.
از همه چیز خسته و ترسیده ام. از تنها زندگی کردن در تهران. از رفتن کسی که دوستش دارم و منو دوست نداره. از کار پیدا نکردن. شاید مسخره باشه ولی حتی از غذا پختن و ظرف شستن میترسم. هر از چندگاهی با یکی از دوستام صحبت میکنم و کمی خالی میشم. اما نمیتونم خیلی حرف بزنم. هر کسی مشغول بدبختیای خودشه و من نمیتونم هی من بدبختم راه بندازم.
روانپزشک جدید برای ده روز دیگه نوبت داده. به وضوح قرصام درست نیستن و باید تنظیم بشن اما تا کی قراره قرص بخورم؟ تا کی قراره چیزی حل نشه؟ با مادرم یک ماهی هست که حرف نزدم. حتی فکر بهش باعث میشه دندونام به هم بخوره. پدرم در حداقل ترین حالت ممکن هست.
درگیری عاطفیم کاملا یک طرفه است و فقط برای من درد و رنج داره اما اونقدری دوستش دارم یا لااقل اونقدری با طرحواره های شخصیتی من مچه که نمیتونم ازش دور بشم اگر چه که دوستانم کاملا مخالفن و فکر میکنن دارم خودم رو نابود میکنم. همین مخالفتشون باعث شده نتونم واقعا از اونچه که در قلبم میگذره براشون بگم. البته حق دارن اونا فقط دارن میبینن که من آسیب میخورم و بدتر میشم. اما زیبایی این آدم و حال خوبی که بهم میده و آرامشی که بودنش داره رو نمیتونن درک کنن.
البته که از دستش کمی ناراحتم هرچند که نمیشه از کسی ناراحت بود که چرا دوستت نداره.
زندگی بیش از هروقت دیگه پیچیده و سخت شده و من حس میکنم تو یه گودال عمیق و تاریک گیر کردم و هرچی دست و پا میزنم نمیتونم ازش بیام بیرون. و البته که تنهایی تو شهر غریب سخت ترش میکنه. دوستش داشت از رابطه شون حرف میزد. از اینکه چطور همیشه دختر پیشش بوده، چطور همه زمانشون با هم میگذشته و چقدر برای دختر انرژی گذاشته و من با شنیدنش احساس حسرت میکردم که چرا و چطور من هرگز چنین چیزی رو تجربه نکردم.
وقتی اومدم خونه خودم تخت بزرگ گرفتم. بزرگتر از یک نفره. فقط با این رویا که روزی روی اون تخت منو بغل کنه و کنارم باشه. الان خونه خودم برام آرامش نداره. همه‌اش میترسم که مجبور باشم برگردم تو اون خونه لعنتی با اون عجوزه.
حال خوبی ندارم و نمیتونستم اینو به هیچکس توضیح بدم. یعنی اکثر دوستام میدونن و خب کاری از دستشون برنمیاد. به نظر میاد تبدیل شدم به اون آدمی که همیشه حالش بده. نمیخوام اینطوری باشم ولی زندگی با من خوب تا نکرده و الانم تو شرایط نسبتا سختی هستم.
درواقع تنها راه نجات/امیدم خودشه که خب اونم هیچ تمایلی نداره که رابطه اش با من نزدیک تر بشه و این خودش خیلی دردناکه. ولی چاره ای نیست. باید سعی کنم بپذیرم هرچند که سخته و تمایل و تلاشی بیمارگونه دارم برای اینکه هرروز ببینمش.
از خودم خوشحال نیستم. هرشب دعا میکنم که شاید یه اتفاق خوبی بیفته. شاید حالم بهتر بشه. شاید کمی اوضاع تغییر کنه. شاید اصلا معجزه بشه اما نمیشه. باید سعی کنم غذا بپزم. ظرف بشورم. به خودم برسم. کاری که هیچوقت نکردم و یاد نگرفتم. من یاد نگرفتم خودم رو دوست داشته باشم. خودمو مهم بدونم.
به سختی دارم جلو میرم. امروز تقریبا نصف بیشتر روز رو خواب بودم. بعدش به سختی از خونه زدم بیرون فقط برای اینکه بتونم حداقل یه کاری بکنم. الانم نشستم و دارم بلاگ مینویسم چون حالم خوب نیست و کاری ندارم که انجام بدم. انگار همه چیز در تعلیقه. کار، زندگی، عاطفه، همه چیز. هیچی ندارم که بهش دل خوش کنم.
مدام به این فکر میکردم که روزی که بره چی میشه؟ گاهی از شدت استرس نفسم بند میاد. سیگار هم فایده نداره. نداشت هیچوقت. پر از نیاز و حفره ام. و تنهام و کسی نیست که حداقل کمی این روان زخمی و خسته منو التیام ببخشه. از کسی هم انتظاری نیست. ولی هیچ وقت نفهمیدم چرا من اینقدر دوست نداشتنی ام و چرا هیچ اتفاق خوبی تو یه سری حوزه ها نمیفته. البته در عمق وجودم میدونم؛ نمیخوام بپذیرم.
خلاصه که زندگی از هروقت دیگری دردناک تره و نامعلوم تر. منم دست و پا میزنم که کمی مدیریت کنم همه چیز رو و نمیشه. خسته ام. خیلی زیاد. این رو هرروز به دوستام میگم و هرروز میگن که حق دارم. ولی هیچوقت اوضاع بهتر نمیشه. الان در اوج ناامیدی هستم و فقط تقلا میکنم که به خودکشی فکر نکنم. سعی میکنم به بعدش فکر کنم و به اینکه بعدش وجود ندارم و این زندگی ارزشمند که بهم داده شده از دست میدم.
اما اینکه هیچ اتفاق خوبی نمیفته، این که خودم بلد نیستم زندگی رو کمی بهتر کنم، همه اینا باعث میشن که امیدم به زندگی و اتفاقاتش خیلی کم باشه. کم کم دارم ایمانم رو هم از دست میدم. به این فکر میکنم که اگر خدایی هست، چرا به دعای من گوش نمیده؟ چقدر دیگه باید عاجزانه ازش بخوام و نشه؟
دوستم میگفت به این فکر کن که خدا هم داره به تو گوش میده هم به اونی که دقیقا برعکس چیزی که تو میخوای میخواد. خودخواهی من اینه که فکر میکنم خواسته من الویت داره. خیلی ترسناکه که خدایی نباشه یا همه بنده هاش براش یکسان باشن.
بهرحال فعلا که دعای یکی دیگه داره برآورده میشه و من مثل همیشه نخودی داستانم. خیلی احساس زخم خوردگی و خستگی دارم. قلبم شکسته. هیچ چیز اونطوری که من دوست دارم پیش نمیره و آینده خیلی نامعلومه.
هرروز و هرشب فقط اون رو آرزو میکنم ولی انگار که اگر چیزی نخواد اتفاق بیفته خودتو بکشی هم نمیشه. نمیدونم کدوم وری برم. نمیدونم چیکار کنم. گیج و گم و خسته ام. و ترسیده. همه اینا رو درحالی نوشتم که نفسم به سختی بالا میاد. از استرس انگار یه چیزی نشسته رو سینه ام. کمک میخوام. کمک غیبی.
I can just wish for a miracle.
