جمعه است. کار ندارم. دلبرم دوستم نداره. براش مهم نیستم. دلم میخواد کنارش باشم ولی نیستم. دلم میخواد دوستم داشته باشه ولی نداره. تو خونه تنها نشستم رو تخت. ساعت یک صبحونه خوردم به زور. هیچکس نیست کنارم. یکی دوتا دوستام تو واتساپ هستن. ولی خب اونی که باید، اونی که میخوام، نیست.
نمیدونم باید چیکار کنم، نمیدونم باید چطور جلو برم. نمیدونم آینده چی میشه. حالم خوب نیست. استرس دارم. تنهام. خسته ام.
آخر سریال جیران، سیاوش نگاه کرد به نور بیرون، گفت تو که کس بی کسایی، میترسم. میترسم خدا نباشه. میترسم این دعاهای من الکی باشن. میترسم تنها بمونم. میترسم هیچوقت دوستم نداشته باشه. میترسم هیچوقت هیچ چیز درست نشه.
همه چیز برام خیلی تاریکه. و هر چندوقت یه بار استرس یه چیزی رو میگیرم. و چقدر خانواده ام عذابم میدن.
میخوام برم یه سیگار بکشم و بعدش بخوابم. فقط قبلش: دعا میکنم که کمی هم شرایط به دلخواه من بشه. کمی آروم تر بشم. شاید یه کمی دوستم داشته باشه. شاید یه کم بهتر شه اوضاع. خدایا. خودت میدونی چقدر تنهام. چقدر بریدم از همه چی. چقدر حس رها شدگی دارم. حس خستگی . دوست داشته نشدن. تنهایی. کاش داشتمش. اگر داشتمش، اگر مال من بود، دنیا رو به آتیش میکشیدم. خدایا. ببین منو. تنهام. جز تو کسیو ندارم. کمکم کن.
خدایا. تو پناه بی پناه هایی. تو منو ببین وقتی حتی دلبرم نمیبینه منو. خدایا. خودت کمکم کن. تنهام. خیلی تنهام. و خیلی ترسیدم. خدایا. کمکم کن.
