ویرگول
ورودثبت نام
The anonymous one
The anonymous one
The anonymous one
The anonymous one
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

نوشته سوم بعد از اون اتفاق

اینکه خودم رو مجبور کنم بیام اینجا چیزی بنویسم خیلی سخته. شاید چون باید این رو بپذیرم که هیچکس نبوده که بتونم حرف دلم رو بزنم بهش. هیچ گوش شنوایی وجود نداشته. هیچ کسی رو پیدا نکردم که اینقدر بهش احساس نزدیکی بکنم که بتونم حرفمو بهش بزنم. دوستی خودم و فاطمه رو عملا تموم شده میدونم. طاها درگیره. میدونم نمیرسه. ت رفت. و الان اگر بخوام هم نمیتونم باهاش حرف بزنم. و کس دیگری نیست که اونقدر به قلبم نزدیک باشه که بفهمه چی میگم.

اما شاید یه دلیل دیگرش این باشه که مواجه شدن با خودم و احساساتم هم برام سخته. خیلی زیاد. قلبم گرفته. یه حجم زیادی از احساسات درونی هست که نمیتونم بروزشون بدم و گاهی اوقات که دلم میخواد درباره شون حرف بزنم، درباره ت، درباره ترس هام، درباره حال بدم، کسی رو پیدا نمیکنم که حس کنم میتونه حرفامو بشنوه و کنارم باشه و راستش اولین باره این اتفاق میفته. تقریبا تو تمام مشکلاتم، فاطمه کنارم بوده. همیشه شنیده. ولی رفت و بهم یاد داد که هیچکس قرار نیست تا ابد بمونه و به خصوص کسی که ازدواج میکنه، الویتهاش کاملا تغییر پیدا میکنه.

من تو یک هفته، در عرض سه چهار روز کسی که عاشقش بودم و نزدیک ترین دوستم رو از دست دادم و راستش الان نه امیدی به آینده دارم نه امیدی به عشق نه انتظاری برای رابطه و عشق جدید. هیچی. دیگه حتی فکر نمیکنم هرکسی یه نیمه گمشده داره یا حتما یه روزی قراره یه نفر بیاد تو زندگیم بلا بلا بلا.

در خالی ترین حال ممکنم. روزها هزاران سناریو از گذشته و آینده به ذهنم میرسه. کمی کار میکنم، کمی به آنچه گذشت و همه واکنش هایی که نشون ندادم و حرفهایی که نزدم فکر میکنم. کمی به آنچه ممکنه اتفاق بیفته و گاهی وحشت میکنم. گاهی یاد خاطرات گذشته میفتم و غمگین میشم. گاهی دلم تنگ میشه. گاهی احساس تنهایی میکنم. ولی بیشتر از همه حس میکنم همه چی داره جمع میشه. خشمم از ت و رفتنش و همه کارایی که کرد، خشمم از والدینم، ترسم، همه چیز.

و کاش پناه امنی داشتم و گوش شنوایی و آغوش گرمی. بیش از همیشه احساس تنهایی میکنم اما راستش دیگه مثل قبل آزارم نمیده. پذیرفتم که همینه. و دیگه انتظار تغییر ندارم. خسته‌ام. به امید اندکی بهبودی سعی میکنم هفته های باقیمونده قبل از برگشتنم به تهران، هفته ای دوجلسه برم پیش تراپیست. و سعی میکنم به برگشتن فکر نکنم. از همه ترسایی که ممکنه بهم مستولی بشن، از همه اتفاقاتی که ممکنه پیش بیاد، از اینکه کلید خونه و ماشینم دست ت مونده، از اینکه دانشگاهمون مشترکه، از خیلی چیزا میترسم. اما باید با همه اینا مواجه بشم. با تنهایی تهران، با خونه کوچیکم، با پس لرزه های احتمالی، اما الان نه.

الان فقط باید سعی کنم آروم باشم و به خودم زمان بدم. همون طوری که از اون اتفاق انگار 6 ماه نه، یک سال گذشته، تا اون موقع هم شاید یه قرن گذشته باشه. شاید من یه آدم دیگه شده باشم. فقط کاش، آسون تر بشه همه چی. کاش حالم بهتر شه. کاش قوی تر بشم. کاش بگذره. کاش بتونم. میترسم. و تنهام.

احساس تنهایی
۰
۰
The anonymous one
The anonymous one
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید