اومدم نشستم کافه همیشگیم
با مادرم طبق معمول به مشکل برخوردیم و مشکل این دفعه بزرگتر از دفعه های قبله. و همیشه اون بود که کمکم کنه. همه چی رو درباره خانواده ام میدونست و میدونست چطور میشه از پسشون براومد. ولی الان اون نیست. راستش برای همین موضوع تمام راه از خونه تا کافه رو گریه کردم. کامل.
و تمام راه داشتم به این فکر میکردم که کی هست که بتونم بهش زنگ بزنم و بیاد و کمی آرومم کنه. ولی واقعیت اینه که کسی نبود. پس اومدم کافه. نشستم. یه نیمرو خوردم تا حالم بهتر شه. کمی سریال دیدم.
ولی دلم نمیخواد کار کنم. احساس میکنم نمیتونم کاری بکنم. دلم میخواد سرمو بگیرم تو دستام. نمیدونم چرا. دووم آوردن تو این جهنم، برام واقعا سخته. با همه احساساتی که دارم. با همه مشکلاتم. با همه چی.
دلتنگی، تنهایی، نبودن دوستای صمیمیم. راستش کانسپت دوستی تا حدی برام از بین رفته. فهمیدم که هرکسی همیشه خودشو انتخاب میکنه و این برام دوستی رو از بین برده. شایدم انتظار من از دوستی زیاد بوده.
دوروزه دیگه نمیتونم دعا کنم. امروز بچه گربه خیلی کوچیکی رو دیدم که تو خیابون تصادف کرده بود و مرده بود. و برای همیشه اعتقادم رو به عدل از دست دادم. عدلی وجود نداره.
احساس فرسودگی میکنم. خیلی زیاد.
