نمیدونم چندروز از اون اتفاق میگذره. هیچوقت به روز شماری علاقه ای نداشتم. شاید به وسواس ذهنیم دامن ندادم. حالم همچنان خوب نیست. تازه دوسه روزیه که تو خونه مامانم احساساتم بروز پیدا میکنن. امروز برای اینکه مامانم با دیدن گریه هام اذیتم نکنه رفتم بیرون. رفتم کافه. گریه کردم و سیگار کشیدم.
دارم سعی میکنم موضوعاتی که آزارم میدن رو جمع کنم و با تراپیستم شنبه مطرح کنم. و اگرچه حال خیلی بدی دارم و روزانه با آدمای مختلفی حرف میزنم و احساساتم به شکل مختلف بروز پیدا میکنن سعی میکنم کمتر دنبال تایید بقیه برای احساساتم باشم. امروز برای اولین بار توی هفت هشت روز کذشته کمی احساساتم رو روی کاغذ آوردم. مقدار زیادی گریه کردم. سعید و دوستی به نام شیوا رو دیدم. و کمی هم دارم کار میکنم.
میدونم خیلی قدم های بزرگی نیستن. اما همین که نوشتمشون، حالم رو بهتر کرد کمی. هرچند درونم جهنمیه که خاموش نمیشه. مدام حس میکنم یه نفر با دست قلبم رو گرفته و فشار میده. واقعا خرد شدم. و ترسهام، این ترسهای لعنتی، رهام نمیکنن. و خانواده، این انسانهای بلوغ نیافته و احمق که فقط پیر شدن و کمی تجربه پیدا کردن، کمی هوش دارن و مقدار خیلی زیادی بلاهت و با هر حرفشون، 5 درصد التیام پیدا میکنی و 95 درصد آسیب میبینی.
از برگشتن به تهران وحشت دارم اما زندگی در این خانه برام ممکن نیست. از تهران، این شهر بزرگ و بی در و پیکر و تنهایی و بی کسی بعد از او وحشت دارم. اما چطور میتونم مادری رو تحمل کنم که جلوش نمیتونم خودم باشم؛ مادر کنترل گر وسواسی که فکر میکنه دیوونه ام چون روانپزشک و روانشناس میرم و چون قراره جلسه دوم روانشناسم رو برم حس میکنه خودم به خودم کمک نمیکنم و باید بیشتر تلاش کنم. مادری که هرچقدر درباره اش بنویسم، بازم شکایت دارم.
به هر حال، در دوران خیلی تاریکی از زندگیم هستم که هیچ جا احساس امنیت نمیکنم. از مادرم متنفرم. از زندگی در کنارش. ولی از طرفی از زندگی تنهایی در تهران وحشت دارم. به آغوش پدرم نیاز دارم ولی پدرم حتی از من حالمو نمیپرسه با اینکه میدونه حالم بده. در هرصورت، به نظرم تهش همون انزوای خونه خودم از این جو مسموم اینجا آروم تره. اما بهرحال اینجا کارهایی دارم که انجام بدم و در این امنیت ظاهری کمی به استابیلیتی برسم و بعد برم به استقبال مرحله بعدی زندگیم که ازش بشدت وحشت دارم.
همین که مینویسم خوبه. چون اینجا برای خودم مینویسم نه برای گرفتن تایید از دوستایی که گاهی با حرفاشون بیشتر از اینکه به من کمک کنن به من آسیب میزنن و الان مهمترین چیز اینه که من خودمو از اسیب محافظت کنم. چون واقعا دیگه روحم گنجایش زخم نداره.
خسته ام. ترسیده ام. دلم یک پناه امن میخواد. یک نجات دهنده. یک پدر. یک خانه. ولی افسوس که میگن همه اینا رو باید خودت بسازی و من حس یه بچه 5 ساله رو دارم که دست مادرشو رها کرده و تو بازار گم شده.
و نمیدونم آیا تراپی بهم جواب میده یا نه.
شب ها با آرزوی این میخوابم که صبح بیدار نشم و صبح ها از بیدار شدنم وحشت میکنم. کاش امشب شب آخر باشه. واقعا هیچ چیز رو بیش از این نمیخوام.
اون 24 ساعتی که برای خودکشی تو بیمارستان بستری بودم، احساس میکردم خونه ام. آدمایی که هرکدوم خسته بودن. حالشون خوب نبود. هرکدوم به دلیلی میخواستن تموم بشه.
میترسم. کاش کسی کمکم میکرد. کاش معجزه ای میشد. کاش فرشته ای بود. کاش اوضاع متفاوت بود. کاش دوستم داشت و باهام میومد تراپی. کاش همه چیز متفاوت بود.