اخیرا یه ده روزی مهمان طبیعت و انسان‌های بکر جزیره هرمز بودم. اول باید بگم که فوق‌العاده میزبان خوبی بودند و زمان خالص و لذت‌بخشی رو رقم زدن. اما یه نکته اساسی ذهنم رو مشغول کرد. اینکه توسعه چیه؟
"امید" حدودا 35 ساله، یه سه چرخ داشت که مرسوم‌ترین وسیله نقلیه اونجاست. آدم واقعا نابی بود و خیلی تو کیفیت تجربه‌مون از هرمز تاثیر مثبتی گذاشت و خوب یه جورایی خیلی تو فکر اقتصاد نبود! یکی از ویژگی‌های اصلی هر سه چرخ سیستم صوتی‌ش بود. ولی آهنگ هایی که از بیشتر سه چرخ ها شنیده می‌شد، بالشخصه چیزایی نبودن که بخوام و به خاطرشون رفته باشم هرمز. یعنی به جای فازهای بومی و خالص تر اونجا(که اتفاقا موسیقی و فرهنگ غنی‌ای اونجا ریشه داره) سه چرخ‌ها بیشتر مهراد هیدن و مدرن تاکینگ و مدونا میزاشتن!! این کلیاتی از ماوقع بود، اما علت همچین اتفاقایی که موسیقی رو به عنوان نمونه گفتم همون دغدغه‌م و سوالم از این سفر بود.
به خاطر رونق اخیر توریسم تو هرمز، یه تحولی در رفتار افراد در حال طی شدنه. خود تحول که بالذات چیز بدی نیست اما هر تحولی منجر به توسعه نمیشه به نظر من. برداشت من از توسعه اینه: عبور از ضعف‌های گذشته بدون فراموش کردنشون و ورود به دنیای جدید بدون از بین بردن دنیای قبلی و با حفظ ریشه. این تاکیدم به تمسک به گذشته تو همچین تحولی به معنی گیر کردن توش نیست، به معنی گم نشدن و گم نکردن خودمون تو تحوله و عمیق تر اینکه به قول دکتر آراستی اگه به know-how و به خصوص know-why احاطه نداشته باشیم، بعدا turn key رو ازمون بگیرن دیگه هیچی نداریم.
اتفاقی که افتاده رو بخوام ساده‌تر کنم، افراد از سراسر کشور به خصوص تهران با فرهنگ‌ها و رفتارهای متنوع سرازیر میشن به سمت جنوب و حالا جزیره هرمز میشه میزبان این تنوع. افراد با خودشون پول میارن، و بومی ها هم چون به سمت انگیزش‌ها شون حرکت میکنن، به خاطر بهبود زندگی‌شون میخوان که سهم بیشتری از اون داشته باشن. مثلا میرن سی دی فروشی و میگن یه سی‌دی بده که تهرانی‌ها خوششون بیاد و میان مهراد هیدن و مدرن تاکینگ میزارن تو سه چرخ‌هاشون شاید با این فکر که به مسافرا تا حدی بگن ما هم شدیم تهرانی و پیشرفته. یعنی یجور مدرنیسم بدون مدرنیته! اما به نظرم گره دقیقا اینجاست و توسعه به معنی تهرانی شدن نیست. پرسنالیتی‌های یونیک و مانیفیست اون منطقه بنیه‌ی توسعه‌اند و اگه اینو نبینیم انگار به همه یه ماسک عین هم میزنیم و این بومیت و بکر بودن رو از ما میگیره. و نکته دیگه‌ای که تو این روند بهش فک کردم اینم بود که مکانیزم قیمت میدان دیدش کوتاه‌مدته. یعنی هدایت افراد و اون کامیونیتی توسط پول و قیمت، شاید تو کوتاه‌مدت باعث جلب رضایت مشتری تهرانی تو این تبادل ارزش بشه اما تو طولانی‌مدت قطعا باید منتظر تبدیل شدن جاهای بکری مثل هرمز به کیش و یا خیلی جاهایی که یه موقعی انرژی میگرفتیم ازشون ولی الان فقط ترافیکشو میچشیم و طبیعت و افرادش داره کمرنگ‌تر میشه، باشیم.
مشتاقم بدونم نظرتون رو که حالا توسعه چیه؟ چطور میشه از آسیمیلاسیون تهرانیزم تو سیر این تحول رها شد؟ و چطور میشه "امید" رو حفظ کرد؟
