گاهی دلم می خواهد فریاد بزنم ، فریادی از رویِ درد که روزی آغاز شد و پایان آن هیچ گاه سرنخواهد رسید، به راستی کسی می داند دردها کِی به پایان می رسند؟ فکر به این که کِی می توانم طعم و لذت خوشبختی و حال خوش را بچشم مرا زنجیر می کند ، مانند عاشقی که گاهی معشوقه اش را با زنجیر و با دشواری به همراه خود می کشاند و گاه شاید باهم به قعر چاه بروند ، اما این انتخاب معشوق است که وصله و زنجیر عاشق شود یا او را در نیمه راه رها کند، همانطور که روی جدول های رنگ به رنگ پیاده روهای شلوغ شهر قدم بر می داشتم و بیخیال از آنکه در دور و بر من زندگیِ در جریان چگونه می گذرد به خودم و خیالاتم فکر می کردم ، خیالاتی که هیچ گاه پایان نمی یافتند و بیش از پیش تشدید می گردیدند ، خیالات پشت خیالات . در میان این همه هیاهوی شهر فقط گوش هایم کار می کردند و صداهای اطراف را می شنیدند ، که آنها هم اگر از کار می افتادند تعجبی برایم نداشت . من با اینهمه زخم و درد و فریاد و گاه شیون هر روز رویِ این جدول ها قدم می گذاشتم و از فکر و خیال پر بودم و هر روز بیشتر از قبل در آن غرق می شدم ، اما گاهی دلم می خواست فریاد بزنم ، نه از روی درد و زخم های ناکار گذشته که تمام آنهایی که بیشتر جان و روحم دوستشان داشتم به جانِ بی جانم زده بودند بلکه بخاطراعتماد های نا به جایی که به آنها کردم ، اعتمادهایی که پایان خوشی نداشتند و مقصر تمامِ آنها من بودم ، تا آن روز فکر میکردم که فقط من هستم که چنین داستان نا به فرجامی داشته و قصه های دیگر را نشنیده بودم و دردهایشان را با استخوان حس نکرده بودم ، و با تمام غرور و تکبر همیشه ادعاهای آن ها را رد می کردم و فقط درد و زخم های خودم را قبول می کردم نه برایِ دیگران ،ناگهان به خودم آمدم که روی جدول زرد رنگی‌کنار خیابان نشسته بودم ،و فریاد ماشین ها را تماشا می کردم ، اما دیگر فریاد من بلند نشد. من حالا زیر خاک هایی خوابیده ام که روزی رویِ آن ها فریاد سوگ مادر را کشیدم .
بدرود ای خاکِ عزیز بدرود ای مادر . .
-دیبآ ، نویسنده ف
