اما دیگر دیر شده است. دیرِ دیر... دیگر خاطراتمان را در صندوقچهی قلبم پنهان نکردهام؛ بلکه تک به تک آنها را از صندوقچه بیرون آوردم و با پارچهای گلگلی خاکشان را گرفته و آنها را به آغوش صاحبشان روانه کردم؛ زیرا دیگر متعلق به من نیستند و من به یاد ندارم که چنین خاطراتی را ساخته و نگه داشته باشم. دیگر آغوشم را به روی خاطرات گذشتهام باز نخواهم کرد و مانند عروسکهای طفولیت بسیار محکم در آغوشم نگهشان نخواهم داشت؛ زیرا خاطرات گذشته مربوط به خودِ گذشته است و حال نقششان برایم مانند چای کمرنگ بعد از ظهرهاست که او از آن مینوشید. هیچگاه چایش را پررنگ ننوشید و همیشه کمرنگ را ترجیح میداد. برای او همه چیز کمرنگ بود؛ چای، خاطرات، روز و حتی من...
قرار نبود که با زبانش آن را بیان کند، او با نگاهش هر مفهومی را میرساند. آن هم نه آرام؛ بلکه با دردی استخوان سوز که تا سالها اگر دردش نماند، رد آن پا برجاست. شاید برای آن که او گمان میکرد تمام انسانها مانند او همه چیز را کمرنگِ بیرنگ میبینند.
عشق برای او بازیای بیش نبود، برایش عادت بود که قلوب را تسخیر کند و بعد به راحتی آنها را ترک نماید. احساسات، رویا، علاقه... از این واژهها بویی نبرده بود؛ همه چیز برای او شوخی و برای من رویا بود؛ رویای دوست داشته شدن، رویایی که بهای برای به واقعیت پیوستنش جانِ من بود .
-مآهزادجانِ من بود.