رز گم شده در سرخی ی خون
فصل اول
جنگ...
آفتی تاقت فرسا که یادگار دوران کهن است!
اما گاهی در ژرفای تاریکی پرتو های درخشنده و امید بخش نیز پیدا
میشوند!
داستانی هرچند خیالی ولی شیرین برایتان می پزم... هرچند که میدانم
دست پخت خوبی ندارم؛ اما سعیم را می کنم.
نوشته ی خودم:Ilya

فصل اول
دانمارک،1849.جنگ اول شلسویگ.
جان و مری.دو نفر از اهالی امپراطوری دانمارک بودند. مری
اصالتا آلمانی بود و در کیل زندگی میکرد. جان هم اصالتی دانمارکی
داشت و در یکی از خانواده های کپنهاگی چشم باز کرده بود.
صدای جنگ رو به روز به کیل نزدیک تر میشد. دولت دانمارک
به نیرو های بیشتری نیاز داشت؛یکی از آن نیرو های کمکی جان
بود.او در گروهان دوازدهم از لشکر پیاده ی سوم دانمارک فعالیت
میکرد. گروهان دوازدهم درحال رژه در میدان اصلی ی کیل بود که
جان چشمش به مری افتاد.
نمی توانست چشمش را از او دور کند.
دوست جان، آرتور خطاب به او گفت:»جان! جان! کجایی؟ ما در
وضعیت جنگی هستیم! حواست کجاست؟!« جان با حالتی مضطرب
پاسخ داد:»اوه. متاسفم آرتور. فکر می کنم دختر آرزو هایم را دیدم!«
آرتور با چهره ای پر از خشم و صدایی خسته از دست جان
گفت:»جان. بفهم! مردیم کیل آلمانی هستن. کسایی که داریم باهاشو
میجنگیم!« جان هم با سر ای افتاده برگشت و آرام گفت:»آخه
میدون...« در همین حال که جان میخواست تا حرفش را تموم کند
ژنرال دستور آماده باش داد.
بله! جوخه ای از سربازان ارتش شلسویگ
در جلوی آنها کمین کرده بود. فرمانده گروهان دانمارکی دستور شلیک
داد. از آنجایی که تعداد دانمارکی ها بیشتر و سالح هایشان بروزتر
بود در طی یک ربع مبارزه جوخه ی شلسویگ از هم پاشید
شب همان روز...
گروهان مسئول حفاظت از کارخانه ی آقای
مارک اسمیت شدند.... در تاریکی شب نور فانوسی حواس جان که شیفت نگهبانی ضلع غربی را داشت به خود جلب کرد. نور نزدیک تر آمد.
مری بود؛ با همان چشمانی زیبایی که در رژه دیده بود !
جان پرسید:»شما کی هستید؟« و مری سریع پاسخ داد:»من مری
هستم؛ مری اسمیت. دختر آقای مارک« جان که خشکش زده بود به
سختی توانست زبانش را به حرکت در آید و بگوید:»اع...اع بفرمایید
داخل خانوم اسمیت.« مری لبخندی ریزی زد و پرسید:»عه...
راستی...من اسم شما رو نمی دونم...شما آقای ؟؟؟«
سریع جواب
داد:» پدرسون. جان پدرسون« مری به طرف در ورودی به راه
افتاد. در میان این راه کوچک به سوی در رو به جان کرد و با
صورتی سرخ شده و خنده ای ریز گفت:»از آشناییتون خوشوقتم آقای
پدرسون« جان هم با ذوقی کودکانه جواب داد»لطفا جان صدام
کنید«.
مری هم نگاهی به چشمان جان کرد و با صدایی آرامتر و مالیم
تر گفت:» پس جان؛ تو هم من رو مری صدا کن«.
از آن روز گذشت و مری تا دو هفته پیدا نشد تا اینکه یک بار دیگر
برای سر زدن به پدرش که شبانه روز مشغول بود آمد. ولی این بار
جنگ خیلی بیشتر نزدیک بود. جان که مری را دید شروع به احوال
پرسی کرد... چند دقیقه ای مری و جان مشغول صحبت بودند که توپ
باران کارخانه شروع شد.
پس از دیگری. در یک چشم به هم
زدن کارخانه با خاک یکسان شد. کارگران و گروهان ارتش و هر چیز
و هر کسی داخل بود نابود شد. از جمله آقای اسمیت)پدر مری(. هر
دو شک زده بودند. مری به خاطر از دست دادن پدرش و جان بخاطر
صمیمی ترین دوستش؛ آرتور.
چند نفر با لباس فرم ارتش پروس)یکی
از طرف های اصلی جنگ( در افق پدیدار شدند.
چند نفر با لباس فرم ارتش پروس)یکی
از طرف های اصلی جنگ( در افق پدیدار شدند.
جان که این صحنه را
دید دست مری را گرفت. مری که هنوز ذهنش در مه ای غلیظ فرو
رفته بود ناگهان با چشمان بهت زده به چشمان جان زل زد و داد زد:»چیکار میکنی؟ دستم رو ول کن«
جان با اینکه قلبش در غم دوستش فرو رفته بود
اما لبخندی زد و بوسه ای کوچک بر صورت ترسان و رنگ پریده ی
مری زد و بلند شد و مری را روی کولش انداخت و سریع فرار کرد.
سربازان پروس با دیدن این صحنه به سویشان شلیک کردند اما جان
سریع تر از این حرف ها بود. تا رایسدورف مری را با خودش حمل
کرد. به نزدیکی اردوگاه ارتش دانمارک که رسید مری را زمین
گذاشت. مری که هنوز مرگ پدرش را متوجه نمی شد با این کار جان
بیشتر متعجب شد.
جان که فقط چند بار با او حرف زده بود با خطر
انداختن خودش مری را نجات داده بود. مری که دیگر تاقظ سردرگمی
نداشت با چشمانی گریان چند مشت آرام بر بازوی جان کوبید و
گفت:»بعد از مادرم، جنگ باید پدرم را هم از من بگیرد. من دیگر
کسی را ندارم«
با آرامش دستش را بر روی صورت مری
گذاشت و گفت:»من با تو هستم. برای همیشه ازت محافظت میکنم« مری که
انگار خودش هم دوست داشت این را بشنود با سرعت به آغوش جان
پرید.
بعد از چند دقیقه گریه در آغوش جان؛مری یک باره سرش را به
طرف صورت جان چرخاند و همانند یک گرگ گرسنه شده بود که
هیچ چیزی جز لب جان نمی خواست. اما لحضه ای که گرگ داشت به
خرگوش میرسید...
....یکی از دوستان جان که در یک جوخه ی دیگر بود
به نزدیکی آنها رسید. مری زود از بغل جان پایین پرید و خودش را
مرتب کرد و شروع به طی مسیر خانه کرد.
جان بعد از چند دقیقه که با دوستش حرف زد به سمت مری دوید.
جان داد زد:»صبر کن. میشه همراهیت کنم؟« مری نمی توانست باور
کند چند دقیقه قبل میخواست از لب های جان بوسه بگیرد؛ پس تصمیم
گرفت بدود. بدود. و فقط بدود. اما جان که یک سرباز آموزش دیده بود
خیلی سریع تر به مری رسید و ...
او را در آغوش گرفت اما پا هاشان به
هم گیر کردند و جان و مری روی چمن افتادن. مری بیش از هر وقت دیگر جان را احساس می کرد. و بازهم عتش مری نسبت به جان بیشتر شعله
ور شد؛
مری با صدای لطیف به جان گفت:»جان. تو خودت هم
میدونی چرا شما رو محافظ کارخانه گذاشته بودند؛ چون پدرم برای
دوک نشین اسلحه می ساخت. یعنی دشمنتان! و شما به نوعی با زور
پدرم را مجبور به کارکردن با خودتان می کردید! ........
......ولی اگر اینکار را هم
نمی کردید با اسلحه های ساخت او دوستان و خانواده هایتان یا شاید
حتی خودتان کشته می شدید... ما دشمنیم در نقاب دوست. جان این رو
بفهم!«
هم با چهره ای پر از امید بو به مری کرد و گفت:»من
عاشقانه عاشقتم و هیچکدام برایم مهم نیست! فقط یک چیز برایم مهم
است...مری دوستم داری؟« و مری بدون آنکه حرفی بزند باالخره
موفق شد بوسه ای به زیبایی گل های رز هلندی بر لب های جان بزند!....
و پس از چند دقیقه گفت:»آره. منم عاشقتم« اما مری که خیلی بیشتر
از این حرف ها خجالتی بود سریع پاشد و در ادامه ی راهش دوید.