
نگاه بیطرفانه بسیار کمیاب شده است. شاید همیشه کمیاب بوده. چطور میشود انسانها را دعوت کرد تا دقایقی از هویتهای خود و گروههایی که خود را متعلق به آنها میدانند مرخصی بگیرند و آرام بگیرند؟ دقایقی نفس بکشند، بدون اینکه بار نقشها و نقابهایشان را بر دوش بکشند. فقط باشند، بدون اینکه نیاز به این داشته باشند که کسی باشند. هیچکس باشند.
باورها، اعتقادات، خشمها، طرفداریها، نفرتها، همه اینها بارهایی هستند که رنج در پی رنج میآفرینند. این بارهای اضافی که «مرا من میکند و تو را تو»، به ما توهم جدایی میدهد.
بیایید باری جز عشق بر دوش نکشیم. عشق وزنی ندارد و میزان عشقی که میتوان به دوش کشید بیانتهاست. اما وقتی بارهای سنگینی به دوش داریم، دیگر نمیتوانیم عشق را ببینیم و تمام توجهمان صرف وزنههای سنگین میشود؛ وزنههایی بیهوده که ما را فرسوده و خمیده میکنند و زندگی را هدر میدهند.