امروز رو به عنوان روزی در نظر میگیرم که شروع نوشتن حرفه ای هست برام . بیستم خرداد 1401 .
نمیتونم هر روز منتظر رسیدن یه روز خوب واسه شروع کردن باشم. ذات منتظر بودن به آدم احساس عدم امنیت میده. عدم اطمینان به خودش و توانایی های خودش .
پس میخوام فعلا با روزانه نویسی و تمرین های کوتاه شروع کنم. از به اشتراک گذاشتن چیزهای کاملا معمولی.
امروز خواهرم خونه بود و با صبحانه خوردن مشترک شروعش کردیم. قهوه و کیک
میدونم که باید برای داشتن رژیم غذایی سالم تر بیشتر تلاش کنم ، بخصوص حالا که ورزش کردن رو شروع کردم. میخوام سعی کنم تا بهتر زندگی کنم.
بعد از کمی صحبت کردن با خواهر تصمیم گرفتم که طبق برنامه ای که ریختم سفت و سخت زبان بخونم و انصافا اگر خوب تمرکز کنم میتونم خیلی خیلی زود مثل گذشته برگردم به اوج خودم در زبان .
امسال هدف های بزرگی دارم که میخوام حسابی براشون مبارزه کنم. روزهای خیلی غمگینی رو پشت سر گذاشتم و چند تا اتفاق بد برام افتاد که حتی یکی از اینا برای نابود شدن یه آدم کافیه .
ولی من نمیخوام اینجوری نابود بشم . حداقل الان و اینجا زمانش نیست . تسلیم شدن چیزی نیست که الان بخوامش . اون چیزی که الان بیشتر از همه میخوام قوی بودن و کم نیاوردن و ادامه دادنه . چیزی که الان میخوام اینه که رشد کنم و بخوام بهتر بشم و ایده هام رو عملیاتی کنم. چیزی که الان میخوام خوشحال بودن و شادی بخشیدن به تنها عشق زندگیمه. چیزی که میخوام نظم دادن به این کلاف باز شده زندگیمه که هر قسمتش رو یه نفر کشیده و یه گوشه رهاش کرده و من به عنوان آدمی که مسئول این کلاف بوده اختیار زندگیم از دستم خارج شده.
باید سهم خودم رو بپذیرم قبل از اینکه از دست برم و تموم بشم.