هجدهم اردیبهشت یک هزار و چهارصد .....
من مطمئن هستم که عاشق شده ام . امروز روزی است که گل های روی میزم از همیشه زیباتر شده اند . انگار در اواسط بهار تازه سبز بودن را باور کرده اند یا شاید چشمان من جور دیگری این به آنها نگاه میکنند..... آری .....چشمان من امروز براق تر است ، خداوند در چشمانم حضور دارد و همه چیز زیباست حتی فایل های انباشته شده ای که چند روزی از ددلاین آنها گذشته است . امروز حتی صدای شلخته همکاری که همیشه نامنظمی میزش از صدایش در پشت تلفن مشخص است زیباست .
درست اواسط بهار است ، چیزی تا تولدم نمانده است ، ولی من انگار از امروز متولد شدم . سه هفته زودتر .....
درست مثل نوزادی که همه چیز در نظرش زیباست و دنیا را برای اولین بار نگاه میکند.
تلفن زنگ میخورد...... اوست ...... صدایم میلرزد ، دست و پای خود را گم میکنم . چقدر خوب که کرونایی هست و ماسکی بر صورت دارم . شاید تشویش و هیجانم پنهان تر باشد . چند سوال که هر همکاری از همکارش میپرسد با چاشنی حسی که عمیق تر از همکاری است ..... آیا او نیز به من می اندیشد؟
بارها صفحه اینستاگرام او را بالا و پایین کرده ام ..... مرموز است ، نمیتوان با جمله هایش پی ببری که دختر محبوب او چه ویژگی هایی باید داشته باشد..... باز هم شکر .... خوب است...... حداقل من در روزگاری زندگی میکنم که میتوان پروفایل شخصی را قبل از خودش شناخت . مادربزرگ هایمان و حتی مادرهایمان اگر عاشق میشدند چگونه میتوانستند قبل از هر صحبتی از دنیای محبوبشان مطلع شوند؟! باز هم به افتخار این قرن میتوان ایستاد و با افتخار کف زد .....
منتظرم ...... اگر بیاید و لباس هایم نامرتب باشند چه ؟ به نظرم باید منضبط و دقیق باشد . آیا زیبا هستم ؟ آنگونه که باید دل مردی را ببرم ؟ آیا نیاز نبود که کمی رنگ و نقش و نگاری بر صورتم داشتم ؟
این منم ..... با تمام هیجان های دختری که میخواهدش و نمیداند چه پیش میآید .