همه چیز داره خوب پیش میره و من به طرز عجیبی خوشحالِ ناراحتم .
نمیدونم چند تا از آدم هایی که این نوشته رو میخونن توی زندگیشون عمیقا عاشق شدن . من اما عشق رو از بهترین و کامل ترین نوع تجربه کردم . از اون عشق هایی که اگر قلم یاری کنه و نوشته بشه میزنه رو دست شیرین و فرهاد یا ویس و رامین. و شاید حتی عشق اونا هم چیزی نباشه در مقابل ما .
محبوب من باهوش ترین آدمیه که من توی زندگیم میشناسم و لایق ترین آدم برای داشتن یه زندگی هدفمند و خوبه . نه چون محبوبِ دلِ منه این حرف رو میزنم. حتی اگر یه غریبه هم بود که من از دور میشناختمش باز این حرف رو میزدم .
اون باید پرواز کنه و بره به سمت هدف هاش و من میخوام تا ابد حمایتش کنم .
تا اینجا همه چیز خیلی قشنگ و مشخصه و جای هیچ سوالی نیست .
جای هیچ اما و اگری وجود نداره .
اما من عمیقا میترسم . ترس اینکه زمان و فاصله این احساس رو از بین ببره . ترس اینکه من اینجا گیر کنم و نتونم کنارش باشم . ترس اینکه زندگی برامون چیز دیگه ای در نظر بگیره و من تنها تکیه گاه زندگیم رو از دست بدم . میترسم نتونم و میترسم که نشه.
چون خیلی طول کشیده که همچین چیزی رو توی زندگیم تجربه کنم ، همچین آرامشی رو
و دلم نمیخواد از دستش بدم.