روزایی هست که دلم میخواد زندگی رو هرطور که هست زندگی کنم
ولی بلافاصله بعدش روزایی میاد که دلم میخواد زندگی متوقف شه . فقط همه چیز همین طوری که هست بمونه . هیچ چیز تغییر نکنه . حتی اگه اون لحظه ، سختترین و بدترین لحظه ی زندگی باشه.
وقتی به روزام نگاه میکنم میبینم تعداد روزایی که دلم نمیخواد زندگی جریان داشته باشه از روزایی که برای زندگی کردن مشتاقم بیشتره ، ینی حداقل این اواخر که اینطور بوده .
میدونم که همش گذراست
میدونم که قرار نیست این احساسات سنگین همیشه بمونه ولی بازم تحمل کردنش گاهی واقعا سخت میشه
منتظر موندن برای اینکه حجم احساسات و افکار منفی سبک بشه جزو سختترین کارای دنیاست...
ولی برای ادامه دادن گاهی تنها کاری که میشه کرد منتظر موندنه.
پس برای امشب و الان تصمیم دارم که منتظر خودم بمونم
حداقل این یه کارو میتونم برای خودم انجام بدم.