حصار

مدام در سفر از خویشتن به خویشتنم

هزار روحم و در یک بدن نمی گنجم

فاضل نظری

این روز ها بیشتر از قبل باری بر دوشم سنگینی می‌کند، آنقدر سنگین که نفس آدم را میبّرد و شام و نهار را زهر مارش می‌کند، باری که دوز فلوکستینم را دوبرابر کرده و زندگی را به کامم تلخ.

حصار خود ساخته ای که به بدورم کشیدم مرا دارد با گذر زمان مانند که تکه زمین بی آب علفِ دور افتاده از شهر و آبادی می‌کند.

طرز نگاه و منشم بسیار دور گشته از نزدیک ترین دوستانم و من هنوز همانم که در بند حصار قدیم خود، تنها و آرام مینیشنم و حرف های پارسا را گوش می‌دهم که سیر می‌کند در سرزمین آهایی که برای من غریبه اند نمی دانم چطور وقت این همه سیر و سفر را پیدا کرده اند اما مسئله اصلا آنها نیستم، خود من تبدیل شده ام به مسئله، خود من و حصار خودساخته ام.

سالیان دور و درازی است که این حصار و ابعادش را برانداز میکنم که گاهی نزدیکش میشوم و گهگاهی به راه فرار فکر میکنم اما تا کنون یک و جب از این حصار هم دور نشده ام.

مشکل اصلی اینجا است که نمی دانم داخل این حصار بی یاور بمانم یا خارج حصار پر دشمن و این قبیل موضوعات است که روح روانم را شکنجه می‌کند