دوست دارم وقتی می میرم شب باشد و باران ببارد. خدا در ذهنم باشد اما نه سنگین. چون دوستی که در سکوت حضور دارد تالحظه را کمی سبک تر کند. وجدانم آسوده باشد و احساس گناه بابت بودنم نداشته باشم. به بهشت و جهنم هم نیندیشم.بدانم آغوش خدا برایم آماده است. خودم حضور داشته باشد تمام و کمال. با عشق به هم نگاه کنیم و از هم شکایتی نداشته باشیم. درد حضور داشته باشد اما به درست. آن چنان که همیشه می خواستم. مزاحم نباشد. حس شود اما به اندازه. نه آنقدر که غالب شود و نه آنقدر که فراموش شود. نمی دانم من بیشتر به روز مرگم می اندیشم یا خدا؟ در ذهنم روز مرگم پیر نخواهم بود در سرنوشتم چطور؟ خدایا! تو زیباتر می چینی یا من؟ نمی خواهم مرگم کسی را آزار دهد. چگونه اش را نمی دانم. نمی خواهم کسی با خاطره من اشکش جاری شود.
اما می دانم که مرگ واقعی نه شاعرانه است و نه زیبا. مرگ اشکی است که بر صورت نزدیکانت جاری می شود. ناامیدی است که در قلبشان جوانه می زند. و اندوهی است که روزی ده بار آنهارا می کشد. مرگ زیبا نیست. مرگ آرزوی انسان ضعیفی است که زیبایی را در حیاتش نیافته و آن را در جای دیگری جستجو می کند. زیبایی لحظه مرگ می تواند در تمام لحظات زندگی حضور داشته باشد اما انسان عادت دارد که فرصت هارا از دست بدهد و امور مهم را تا دقیقه آخر به تاخیر بیندازد. شاید هم زیبایی لحظه مرگ را خواهانم چون آخرین تصویر است و نمی ترسم که بعد از آن چیزی خرابش کند و پوچی بعد از تغییر زیبایی لحظه را از من برباید. چون من دیگر نیستم. و دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم که بترسم گرفته شود.
اما می ترسم. می ترسم که لحظه مرگم زشت باشد. همراه با حس گناه باشد. همراه با نگرانی باشد. همراه با حسرت باشد. آغشته به ترس و وحشت باشد. درد و رنجش از حد تحمل فراتر باشد . و چنین تصویری خیلی نزدیک تر از اولی است.
مرگ این افسونگر فریبنده همواره از کودکی برایم جذاب بود. جذابیتی که نمی توانم ادعا کنم علتش را به تمامی می دانم. اما هرچه که هست از سر حقیقت نیست. دروغی است که سالهاست با آن زیسته ام. مرگ شاید جزء معدود چیزهایی باشد که همزمان اینقدر جذاب و اینقدر رنج آور است. خدا هم چنین است. معنا و پوچی هم چنین اند. تمام معشوقه های متافیزیکی من چنین اند.
و اینکه چرا با چنین چیزهایی تا این اندازه درگیر شده ام و تا این اندازه عذابم می دهند و پناهم می دهند خودش بحثی مفصل است که بازهم نمی توانم ادعا کنم علتش را می دانم. از چیزهایی که می دانم هم سودی نبردم. آگاهی معمولا در اعمالم تغییری ایجاد نمی کند فقط نوع دیگری از وقاحت در وجودم نمایان می شود. وقاحت دانستن و ادامه دادن. آگاهی گاهی روشن می کند اما معمولا فقط برای چند ثانیه پوزخندی روی چهره روحم ایجاد می کند. دیگر نه می خراشد و نه می سازد. می توانم روی خودم اسم بگذارم. بی بندوبار، پوچ، بی اعتنا، خسته، افسرده، اما هیچ کدام کمکی نمی کنند. هیچ چیز کمکی نمی کند. حقیقت وحشتناکی است اما نمی خراشد. انگار از قبل پذیرفته شده است . می خواهم به عدم پرواز کنم. جایی که نه من باشم و نه خدا و نه هیچ چیز زشت و زیبای دیگر. نه از خستگی. از ترس. ترس از مسئولیت انسان بودن. از اینکه می دانم نمی توانم تمام عمر گوشه ای بنشینم و برای خودم مرثیه سرایی کنم. ترس از اینکه دنیای دیگری باشد. دنیایی که خدایش بخواهد عذابم کند. اما می دانم ناامیدی حقیقت مطلق نیست. ناامیدی مرا ذوب می کند و حقیقت نهایی من، منم. کاری که می کنم، احساسی که دارم و آنچه می اندیشم. اما این ترس عجیب آشناست و همین آشنایی حس امنیت می دهد. حس اینکه همه چیز درست است. همه چیز سرجای خودش است.
به کتاب فیزیکم نگاه می کنم. باخودم می گویم کاش نمی نوشتم. همه چیز داشت خوب پیش می رفت. چرا نوشتم؟ چرا دوباره این آش را هم زدم. منتظر جمله ای، ایده ای، چیزی هستم که پایانش را خوش تمام کنم، اما نمی آید.شاید همین هم خوش بود. اینکه هنوز آنقدر زنده هستم که بتوانم بنویسم،خوش است.نیست؟