خودم هم می دانم که اکنون جهان را با عینک نوعی ناامیدی مبهم میبینم. ناامیدی از دست یافتن و ارزش دست یافتن. ناامیدی از ارزش اختیار و ارزش حرکت. اما می نویسم. نه برای امیدوارشدن برای شفاف شدن ناامیدی. برای اینکه کشنده ترین چیز را در زندگیم ابهام یافتم. دهشتناک ترین جنگ جنگی است که شمشیر دشمن را نمی بینی. فقط زخم را روی بازویت احساس می کنی. و اکنون دشمنی بی شکل و نامرئی به من زخم می زند. نه برای کشتن برای غلبه. و عجیب تر اینکه در این میان بدنم به من خیانت می کند. نه پاهایم می دوند نه دست هایم شمشیر به دست می گیرند و نه حتی نگاهم از زمین کنده می شود. شاید در ناخودآگاهم یک شکست خورده زخمی را شریف تر از یک شکست خورده سالم می دانم. هم از امکان نجات ناامیدم هم از ارزش آن. فکر می کنم شاید درد مرا وادار به حرکت کند. اما خون دیگر بوی خون نمی دهد و زخم دیگر سوزش سابق را ندارد. انتظار مرگ را می کشم اما به آن نمی اندیشم. با گریختن چیزی عوض نمی شود فقط خانه دردآلودم را ازدست می دهم و تنهاتر میشوم.