بهار

بیست و دوسالم شده اما پارسال وسط مرداد دوباره متولد شدم؛وقتی آن لبخندی که گرم‌تر از مرداد

بود را هنگام خروجش از آسانسور دیدم؛شکوفه هایی درونم شکفتن که برایم بهار را به همراه داشتن.

هر وقت که وارد مجتمع میشدم و آسانسور را می‌دیدم،قلبم خودش را دیوانه‌وار به دیوار

سینه‌ام می‌کوبید و چشمانم ملتمسانه خیره به ان که آیا امروز هم می‌توانم بهار را ببینم ؟

یک هفته از آمدنشان گذشت تا فهمیدم اسم فصل جدید زندگی‌ام بهار است.وقتی مادرش

مقابل واحدمان منتظر آسانسور می‌ماند و صدایش میکرد تا بیاید و من چشمانم مماس با چشمی در و پلک‌هایم در تلاش برای باز ماندن تا زیباترین پدیده هستی ام را ببینم وصداهای اطراف محو می‌شدند تا قشنگ‌ترین

موسیقی را بشنوم که به مادرش می‌گفت:الان می‌آیم.

بارها دلم میخواست در را باز کنم و احساسم را بیان کنم اما کلمات ناتوان بودند....

یک روز که از خرید برمی‌گشتم مقابل مجتمع پدرش را دیدم و بالحنی خجالت زده حالش را پرسیدم،انگار شرمنده بودم که شاید از او دخترش را بیشتر دوست دارم اما نمی‌توانم بگویم...

درحالی که افکارم را پشت لبخند خجالت زده‌ام پنهان میکردم آقای امیری با لحنی اندرز گونه،رشته افکارم را پاره کرد و گفت:

ببین علی جان این کشور دیگه جای زندگی کردن نیست تلاشتو بکن از اینجا بری،منم بهار رو تا یک ماه دیگه راهی اونور اب میکنم حیفه دخترم اینجا حروم بشه.

_این را گفت و من را با ضربات بی‌رحمانه قلبم به سینه‌ام تنها گذاشت و چشمانم در حوضی از اشک غرق شدن.

آن روز تصمیم گرفتم هر طور شده بهار را از حسم مطلع کنم و تا شاید منصرفش کنم یا حداقل زیر فشار این نگفتن ها خفه نشوم.

تا این که روزش رسید و من مثل همیشه پشت در،درانتظارش و آقای امیری در ماشینیش.

بهار داشت از واحدشان خارج می‌شد و من انقدر لرزش دستانم شدید شد که دستگیره در به صدا در آمد و نگاه های گیرای بهار را به خودش جلب کرد،مجبور شدم در را باز کنم،با صدایی گرفته و به رنگ ترس سلامش کردم و بر چهره غم‌زده ام نقاب لبخند زدم.

بهارهم مثل همیشه سلامی همراه لبخند مردادی‌اش کرد و تحویلم داد و سکوتی در فضا حاکم شد.

این بار مانع دیگری داشتم که احساسم را نگویم،نمی‌خواستم خوشحالیش را بگیرم یا شوکه‌اش کنم.با هم به پایین رفتیم و او رفت و من برای همیشه تنها شدم.