گاهی فکر میکنم کلمات، وقتی در گلو میمانند، جایی در اعماقِ بدنِ آدم رسوب میکنند. شبیه به یک تکه سنگ که آرامآرام تهِ قفسهی سینه جا خوش کرده باشد.
بزرگترین تناقضِ زندگیِ من همین است: همیشه از «فهمیده شدن» ترسیدهام، اما همزمان از «نادیده گرفته شدن» هم به ستوه آمدهام. این ترسِ عجیب، مثل یک نگهبانِ وظیفهشناس، همیشه دستِ دهانم را میگیرد. میگوید: «نگو، اگر بگویی، آسیبپذیر میشوی. اگر بگویی، دیگر آن آدمِ محکم و مستقلی نیستی که دیگران خیال میکنند.»
و من باور کردهام. باور کردهام که سکوت، امنترین خانهی دنیاست. اما حقیقت این است که این خانه، کمکم دارد تبدیل به زندان میشود. دیوارها هر روز نزدیکتر میآیند و من هر روز در این سکوت، کمرنگتر میشوم.
آدمهایِ زیادی را میبینم که در معاشرتهایِ روزمره، آنقدر از «حرفهایِ معمولی» میگویند که خودشان هم فراموش میکنند لایههایِ زیرینِ قلبشان چه شکلی بود. من اما، از حرفهایِ ناگفتهام میترسم. از اینکه اگر دهان باز کنم و این حجم از کلماتِ معلق، راهِ خروج پیدا کنند، همهچیز زیر و رو شود.
ترسِ از بیانِ حرفِ دل، ترسِ از فرو ریختن نیست؛ ترسِ از این است که بفهمی «حرفهایِ تو» برای کسی که میخواستی، آنقدرها هم مهم نبوده است.
شاید بزرگترین شجاعتِ آدمیزاد، همین باشد: اینکه بندِ این سکوت را باز کند. اینکه بپذیرد حتی اگر درک نشود، حتی اگر اشتباه شنیده شود، باز هم گفتنِ حقیقتِ درون، بهتر از بلعیدنِ دائمیِ آن است.
من هنوز هم گاهی میترسم. هنوز هم کلمات را در گلو میشکنم تا مبادا تکههایش دستِ کسی را ببرد. اما میدانم که این «سنگینیِ ناگفتهها»، روزی تمامِ فضایِ خالیِ ریههایم را پر میکند. شاید وقتش رسیده باشد که این بار، به جایِ پنهان کردن، فقط کمی «حقیقت» را لایِ کلماتم بگذارم و به دستِ باد بسپارم.
گاهی «گفتن» به معنایِ «به نتیجه رسیدن» نیست؛ به معنایِ «نفس کشیدن» است.