خجالت

گاهی واژه‌ها، پشتِ دیواری از “ترس”، زندانی می‌شوند. ترس از اینکه اگر حرفِ دلم را بگویم، چه می‌شود؟ اگر درک نشود چه؟ اگر آن‌قدر که باید مهم نباشد چه؟

ما اغلب سکوت می‌کنیم، نه چون حرفی نداریم، بلکه چون می‌ترسیم آن بخشِ آسیب‌پذیرِ وجودمان که با هزار زحمت پنهانش کرده‌ایم، زیرِ نگاهِ قضاوت‌گرِ دیگران یا سرمایِ بی‌توجهی‌ها، مچاله شود. ما سکوت می‌کنیم تا امنیت داشته باشیم، اما نمی‌دانیم که همین سکوت، دیواری می‌سازد که نه کسی می‌تواند از آن رد شود و نه ما می‌توانیم از پشتِ آن، نورِ واقعیِ بودنمان را به کسی نشان دهیم.اما می‌دانی؟ حقیقتِ تلخ و شیرینِ زندگی این است: هیچ‌کس نمی‌تواند حدس بزند در آنِ سکوت‌هایِ طولانیِ تو چه می‌گذرد. گاهی ترسِ از “بیان کردن”، از خودِ “بیان نکردن” دردناک‌تر است.شاید لازم باشد یاد بگیریم که لازم نیست همه حرف‌ها را با صدای بلند فریاد زد. گاهی کافی است فقط به یک نفر، به کسی که گوش‌هایش شنونده‌ی روحِ ماست، آرام زمزمه کنیم: “من این‌جا هستم، و این، تمامِ حقیقتِ قلبِ من است.”امروز، فقط برای یک بار هم که شده، نگذار ترس، سدِ راهِ حضورت شود. گاهی یک جمله، یک “من این‌طور احساس می‌کنم”، می‌تواند تمامِ دنیایِ سردِ بینِ آدم‌ها را به گرمایِ یک درکِ واقعی برساند.»