
چشمانم را مدتی به دستانش که میلرزید دوخته بودم. گوشهایم انگار، فقط حرفهای پر محبت او را میشنیدند. سرم را بالا آوردم. خطِ نگاهِ پر مهرش که عمق چشمانم را نشانه گرفته بود، پر از شوق بود. داشت خاطرههای جوانی اش را برایم بازگو میکرد. چه ارادهای، عجب تلاش خستگی ناپذیری.
من صبح ها قبل از این که آفتاب بالا بیاید از همین خیابانی که میبینی سرکار می رفتم. از صبح تا عصر در کارگاه موزائیک زنی مشغول بودم. خیلی سخت کار میکردم. آن روزهایی که حقوق یک کارگر ساده پانزده ریال بود، من به اندازه یک استاد، یعنی چهل و پنج ریال حقوق میگرفتم. پدرم از کار افتاده بود. مریض شده بود و تاب و توان کشاورزی را مثل قبل نداشت. با پنج، شش تا بچه ی قد و نیمقد باید چه کار میکرد؟ هم باید زندگی خودم را اداره میکردم، و هم هوای پدرم را می داشتم. عصرها بعد از اینکه کارم تمام میشد، به مدرسه ای در دروازه دولت میرفتم. مدرسه شبانه ای بود که در آن جا درس می خواندم. تا دیپلم ادامه دادم. دیپلم قدیم اندازه فوق لیسانس الان ارزش داشت. تکالیفم را باید همانجا انجام می دادم و مرور درس هایم تا امتحان فقط در مدرسه بود. فرصت دیگری برایم به وجود نمی آمد. وقتی که به خانه برمی گشتم، حسابی خسته بودم. هر شب دستانم را که از پرس کردن های مداوم زخم شده بودند، با مقداری روغن و پارچه می بستم. کسب روزی حلال زحمت زیادی دارد اما خانواده ام را دوست داشتم و کار، خسته ام نمی کرد.
حاضرم روز های بسیاری پای درس هایش که محبت و عشق را در کنار تلاش و سختی و کار می آموزد بشینم و لذت ببرم و از او یاد بگیرم. در این فکرها بودم، که پدربزرگم گفت: جوادم بابا! تو هم درست را خوب بخوان تا بتوانی برای خانواده ات مایه افتخار باشی. البته، سود درس خواندن اول در جیب خودت میرود. در کنار درس همیشه سعی کن با مردم و اطرافیانت به خوبی و با مهربانی رفتار کنی. ایمان و انصاف و اخلاق سه اصل مهماند که اگر در زندگی ات داشته باشی، موفق می شوی.
هزار بار هم که داستان زندگی اش را برایم تعریف کند، هیچگاه حس نمی کنم سر یک کلاس درس تکراری نشسته ام. سخنانش هر بار طراوت و تازگی دارد. احساس اینکه یه کوه تجربه، یک کوه محبت و یک کوه استقامت را، جمع در او میبینم، وادارم می کند خم شوم و دستانش را ببوسم. دستانی که به نوازش کردن عادت دارند و بوی عشق می دهند.