ویرگول
ورودثبت نام
SamsepiOl
SamsepiOl
SamsepiOl
SamsepiOl
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

قله چشم هایشان

این قله مرتفع ، این کوه اندوه و زجر

زندگی مرا به اینجا کشانده است.

صعود به این قله از یک سو مرا آزار میداد و دوری از این قله نیز مرا دلسرد میکرد.

اما اکنون ، تحولی در خود احساس میکنم

دلم این کوه را پس میزند ، دیگر دوستش ندارم.

دوست دارم زمین لرزه ای باشم که این کوه ها را از هم گسیخته میکند ، به عمق وجودشان نفوذ میکند و در داخل دل هایشان عنصر ترس را می افکند.

دوست دارم ریزش این کوه ها را هنگامی که با فروریختنش ، نامم را صدا میزنند ببینم.

با اعماق وجود از این کوه ها می ترسیدم اما اکنون راه من به تاریکی ختم شده و تاریکی من به تنفر.

اکنون وقت تقاص است ، اکنون که با شکوه سقوط من را تماشا می کنید و من سقوط شما را.

دوست دارم بر جسد های شما قدم بگذارم ، جسد هایی که بوی تعفن می دهند.

تعفنی که ناشی از ذات کثیف شماست.

فروریختید ، دگرگون نشدم ، قله خشمم مرتفع تر شد و تنها تر شدم.

اما اکنون این تنهایی را دوست دارم ، چرا که نخستین انتخاب من است ، نه انتخاب شما.

به تنها چیزی که اهمیت می دادید صعود من از قله هایتان بود ، نه ایجاد یک کوهی برای من .

چاقوی تنهایی ، من را پاره پاره کرد و حاصل برخورد دوباره این پاره هایم ، کوه شد

اما نه از جنس کوه شما ، از جنس خشم.

فوران میکردم اما کسی به این فکر نبود که این مواد مذاب ، به من هم آسیب میزند،

همه گلایه مند از اینکه چرا به طبیعت آسیب رساندم.

اکنون اما من مسیح آن دسته از بی کوه هایی می شوم ، زمین لرزه می شوم

و همه ما با هم سقوط خواهیم کرد.

من با عنوان نابودگر و شما به عنوان خالق این سیستم معیوب.

مونولوگ
۰
۰
SamsepiOl
SamsepiOl
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید