این قله مرتفع ، این کوه اندوه و زجر
زندگی مرا به اینجا کشانده است.
صعود به این قله از یک سو مرا آزار میداد و دوری از این قله نیز مرا دلسرد میکرد.
اما اکنون ، تحولی در خود احساس میکنم
دلم این کوه را پس میزند ، دیگر دوستش ندارم.
دوست دارم زمین لرزه ای باشم که این کوه ها را از هم گسیخته میکند ، به عمق وجودشان نفوذ میکند و در داخل دل هایشان عنصر ترس را می افکند.
دوست دارم ریزش این کوه ها را هنگامی که با فروریختنش ، نامم را صدا میزنند ببینم.
با اعماق وجود از این کوه ها می ترسیدم اما اکنون راه من به تاریکی ختم شده و تاریکی من به تنفر.
اکنون وقت تقاص است ، اکنون که با شکوه سقوط من را تماشا می کنید و من سقوط شما را.
دوست دارم بر جسد های شما قدم بگذارم ، جسد هایی که بوی تعفن می دهند.
تعفنی که ناشی از ذات کثیف شماست.
فروریختید ، دگرگون نشدم ، قله خشمم مرتفع تر شد و تنها تر شدم.
اما اکنون این تنهایی را دوست دارم ، چرا که نخستین انتخاب من است ، نه انتخاب شما.
به تنها چیزی که اهمیت می دادید صعود من از قله هایتان بود ، نه ایجاد یک کوهی برای من .
چاقوی تنهایی ، من را پاره پاره کرد و حاصل برخورد دوباره این پاره هایم ، کوه شد
اما نه از جنس کوه شما ، از جنس خشم.
فوران میکردم اما کسی به این فکر نبود که این مواد مذاب ، به من هم آسیب میزند،
همه گلایه مند از اینکه چرا به طبیعت آسیب رساندم.
اکنون اما من مسیح آن دسته از بی کوه هایی می شوم ، زمین لرزه می شوم
و همه ما با هم سقوط خواهیم کرد.
من با عنوان نابودگر و شما به عنوان خالق این سیستم معیوب.