چشم جهان

زمین زیبایم سلام.
خانه‌ی گرمِ معلقم که مثل نگینی فیروزه‌ای در پوششی از ابرهای مخملی پنهان می‌شوی و در خواب قشنگی فرو می‌روی. رویاهایت از زمان‌های خیلی دور است. روزهایی که تنها یک خشکی و یک اقیانوس در دلت نفس می‌کشید و خبری از مرزهای جدایی نبود. خواب جنگل‌های سحرآمیزت را می‌بینی که جز موجودات آرام و سر به زیر، موجود دیگری در آن‌ها زندگی نمی‌کرد. آب‌های زلالی را می‌بینی که از خلوص و پاکی سنگ‌فرش‌هایش هم لبخند می‌زنند و فرشتگانی که سوار بر قطرات باران، از آسمان به زمین می‌آمدند تا جشن شکوفایی سبزه‌ها را به پا کنند و تو غرق در شکوهی، از باروری تمام این زیبایی‌ها.
آن زمان موجود دو پایی نبود که استخوان‌هایت را درهم بشکند و خواب شیرینت را آشفته کند. جنگل‌ها را هیزم آتش کند و آب‌ها را گل‌آلود. انسان آمد و میان رنگ‌هایت مرز کشید و فراموش کرد که تمام هستی با وحدت زیبا و پابرجا خواهد ماند. تو مادر خوبی هستی برای این فرزند ناخلف، بی آن که شکایتی کنی تمام هستی‌ات را فدایش کردی. چه زود پیر و خسته و غمناک شدی؛ اما در قلب آتشینت هنوز، امیدی شعله می‌کشد. کاش آن قدر بزرگ بودم که در آغوش می‌گرفتمت؛ اما با قلبم تو را در وجودم می‌ریزم.

شاید روزی برسد که قاره‌های تکه تکه‌ شده‌ات دوباره به هم برسند و دیگر خبری از جدایی و جنگ نباشد. تو چشم جهانی، با تو می‌توان به تمام هستی نگریست و در اندیشه غرق شد. اگر ما تو را خوب می‌دیدیم باید می فهمیدیم که رنگ‌ها وقتی شگفت‌انگیز هستند که در هم آمیخته‌اند.زیبای سبز و آبی و آسمانی، حسرت نخور، صبوری پیشه کن. همچنان در میان کهکشان بدرخش، ای عروس زیبای هستی.