
احساسات خالص…
در همین دو کلمه خلاصه میشد.
او همانقدر نجیب، ساده و بیهمتا بود؛
کمتر کسی در این جامعهی پرهیاهوی تندرو، چنین باقی مانده بود.
آری… او آنقدر خاص و دوستداشتنی بود که حاضر بودم تا پای جان به او عشق بورزم.
اما در پسِ رابطهی نامعلوممان، در پسِ آن شیرینی گفتوگوها،
عشق خالصش ناگهان انگشت در حلقم کرد و تمام آنچه سالها به خوردم داده بودند را بالا آوردم.
حالم آمیختهای بود از غم و اندوه،ترسهای مانده از گذشتهی وحشتناک،شکستهای بیپایان،
و در نهایت… احساس سیاهی مطلق.
شاید به ظاهر انسانی شاد، پرهیجان و بشردوست به نظر میآمدم،
اما خودم بهتر میدانستم چه فاضلابی وجودم را فرا گرفته است.
او عشق خالصی به من میداد،
اما من… تودهای از سیاهی و ترس بودم که نور عشق در وجودم هیچ معنایی نداشت.
من تظاهر میکردم به عشق،تظاهر به باهوش و موفق بودن،تظاهر به شادی…
تنها میترسیدم؛
از حرفهایی که از دهان کسانی میآمد که حتی ذرهای اعتبار نداشتند.
آری… همینقدر پوچ بودم.
و او برای کسی مانند من، همچون فرشتگان بود.
البته بیانصاف هم نبودم؛هیچگاه از عذاب وجدانِ کاری که با او میکردم، شبها راحت سر بر بالین نمیگذاشتم…
شبها، عذاب وجدان، تنها همدمِ لحظههای تاریکِ من بود. تصویرِ نگاهِ معصوم و پر از عشقِ او، مثلِ خاری در چشمم فرو میرفت. میدانستم که او فرشتهای بود در دنیایِ پر از غبارِ من، کسی که حتی با وجودِ تمامِ سیاهیِ درونم، باز هم به دنبالِ نوری در من بود. او بارها تلاش کرده بود دستم را بگیرد، مرا از این باتلاقِ ترس و گذشته بیرون بکشد. صداقتش، مهربانیاش، حتی آن عشقِ خالص و بیدریغش، همه چیزهایی بود که میتوانست مرا نجات دهد.
اما ترس… ترسِ عمیقِ از دوباره شکسته شدن، از اینکه مبادا این فرشته هم مرا رها کند، یا بدتر، حقیقتِ زشتِ درونم را ببیند و دلش از من به هم بخورد، مثلِ دیواری بلند بینِ ما بود. هر بار که او قدمی برای نزدیک شدن برمیداشت، من قدمی به عقب برمیداشتم و نقابِ تظاهرم را محکمتر میکردم. با خودم میگفتم: «این تظاهر، تنها راهِ حفظِ همین رابطهی شکنندهست. اگر او بفهمد که چقدر ترسیدهام، چقدر شکسته، مرا خواهد رها کرد.»
او به من می گوید: «احساس میکنم از من دوری» و من با لبخندی که بیشتر شبیه زخمی بود، جواب میدادم: «نه، چیزی نیست. فقط کمی خستهام.» دروغ میگفتم، چون باور داشتم حقیقت، مرا از او دورتر خواهد کرد. حقیقتِ اینکه وجودم پر از فاضلاب بود، حقیقتِ اینکه از خودم و از هر چیزی که به من نزدیک میشد، میترسیدم. حقیقتِ اینکه شاید، شاید دیگر لایقِ آن عشقِ خالص نبودم.
او با تمامِ وجود برایم تلاش میکرد، ولی من، در این کابوسِ خودم، نمیتوانستم او را باور کنم. نمیتوانستم باور کنم کسی میتواند مرا، با این همه سیاهی و ترس، دوست داشته باشد و بخواهد نجاتم دهد. آیا او واقعاً فرشته بود، یا من تنها در توهمِ یک نجاتدهندهی خیالی غرق شده بودم؟ و آیا خودم، جسارتِ پذیرشِ این نجات را داشتم،حتی اگر واقعی بود؟ این سوالها، مثلِ خوره به جانم افتاده بود و مرا در میانِ این طوفانِ درونی، بیشتر و بیشتر غرق میکرد… ✍️