میدانی؟
چند روزیست سرگردانام،
بهسان آن آشنایی که نوای غریبی برداشته است!
گویی تکهای از وجود من، صفحه آخر کتابیست که گم گشته است. تمام داشتهها و نداشتههایم به فریاد در آمدهاند. در تقلا هستند، در هیاهوی تنفس! در جدال یافتن آخرین تکه!
احوالم مانند سربازیست که روز آخر خدمتاش، به سجده خدا رفته است!
شاید هم مانند آن کودکی که در بدو تولد رها شده است و یا شاید مانند دخترکی که لحظه وصال، بهجای لباس سفید رخت عذایش سیه روزیاش را نمایان کرده است.
نمیدانم کیستم یا چیستم ولی،
میدانم صفحه آخرم در دستان سرنوشت مچاله شده است!