به نام همانی که لبخندش آغازگر عشق شد
نام دلنوشته: سیلاژ
نویسنده: مهدیس امیرخانی
ژانر: تراژدی، عاشقانه
بدایت:
شب است و تو نیز مانند همیشه نیستی. من پس از تو، در فراق تو، با عطرت عجین شدهام، میشود عطرت را از من مانند خودت نگیری؟
آخر یادم میآورد روزهای خوبم را، روزهایی که برای من بودهای!
تو را گفته بودمت شبهای بیتو چه طولانی و تاریک هستند؟ گفته بودمت رایحه زندگی هستی؟ میدانستی و رفتی؟ مرحبا!
رفتهای ولی؛
گوشهایم صدایت را،
ل*بهایم نامات را،
چشمهایم صورتت را،
تنم آغوشت را و مشامم عطرت را هرگز به فراموشی نخواهد سپرد!
روزگارم بیتو، به سیاهی نشسته است و خوشبختی از من گریزان.
جسم نیمجانم،
با نگاهی زیرچشمی به تقویم،
خیره به قاب روی طاقچه است.
آخرین لبخندت هم در آن تصویر خشک شد!
نه؟!
من هم خشک و پژمرده شدهام،
درست پس از تو!
انگار که پس از رفتنت، من نیز به پایان رسیدهام و تنها جسمی از من باقی مانده است که رج به رجش گرمای حضورت را میطلبد.
یادت است گفته بودمت زمانی که نیستی عطرت آکنده میکند،
جای خالیات را؟
چه پرسش تهیای! تو مرا بر یادت نیست، چه رسد بر عاشقانهام!
آخ که به راستی چند صباحی است چیزی جز عطرت را بر سر و خیالم ندارم!
تو از آنِ دستان بیتابم نیستی و چه بیتاب است دلی که خانهاش دلت نیست!
دلی که میتپد برای تو،
برای بودن با تو،
برای کسی که نیست.
بیقرارت شدهام.
قلبم هم بیقرار است، برای شنفتنِ "فدایت شومهایت"
من به قربانِ قربان صدقههایت!
پاهایت آمدن یادشان نیست یا دلت لرزید برای گلی غیر از من؟
محبوب من!
ایکاش میدانستی که وقتی گلی را میچینی بوییدن گلی دیگر حرام میشود. کاش میدانستی و وفا نیز بلد بودی.کاش میدانستی که جفا چگونه گلهای سرخ را پژمرده میکند!
ای آنکه رفتهای،
ای آنکه خیالت در جای خالیات قدم نهاده است،
ای آنکه عطرت شده است نان و آبم،
یادت است تو را گفته بودمت جان و جهانم نام داری؟!
حال نیز میگویم؛
گر بِه از جان و جهانم باشد،
تو نام داری!
بهراستی،
خستهام از یادآوری کردن دوست داشتنم به تو،
کاش جایی بنویسند؛
زیبارویان، هم بیوفا و هم فراموشکارند!
محبوبم!
حال که در قعر خیره به مهتابم و شمارش ستارگانم از دستم گریخته،
کاش رایحه تنات فراتر رود از هرچه سرابِ سرد است و باری دیگر، بیرون از درهای رویا در آ*غ*و*ش بگیرمت!
محبوب من!
تو را قسم بر جانِ من و جانِ تمام عاشقان،
بر بالینم بازگرد
که آ*غ*و*ش تو به از جان و جهان!
بازگرد و بیش از این جان مرا نستان!
ساقی و می و میخانه و مُطرِب و جامها،
برای من دیوانه بهانهای بیش نیست!
چرا که دیوانگان،
مست و مدهوش رایحهای هستند که دیگر نیست.
دلشان طالب دلی است، که خواهانشان نیست و خاطرشان،
خالیست از هر خیالی،
جز نگاه آخر یار!
آخ، از نگاه یار!
من تو را گفته بودمت نگاهت چه میکند با من؟
سلسلهوار دلم را به لرز وا میدارد و بهراستی، پس از نگاه آخرت، آرامی کوبشهای قلبم را بر یاد ندارم!
محبوب بیوفایم!
حال میدانم که چه آرامشی در حضور پر هیاهویت داشتهام!
رفتی و نتوانستم بگویمت؛
تعریفم از عشق،
میان آن همه غزل و تک بیت،
تنها خودت هستی و آن عطر دیوانه کنندهات!
ایکاش دمی بازگردی و لــ.ــب بر گفتن دوستت دارم بگشایم!
محبوب من!
به راستی،
میدانستی که داغ تو دارد این دلم؟
آنقدر که جای دگر نمیشود!
آشنای غریب من!
رفیق نارفیقم!
بازگرد که قلب عجزمندم از فراق فریاد میدارد.
بازگرد و جانِ بیجانی را بر خسته دلی بازگردان!
بهراستی!
مگر جانت بر جانم بند نبود؟
چه شد که گسستی جان جانانت را؟
چه شد که عشق و عاشقی کردن در حرف و وعدههای توخالی خلاصه شد؟
گویا بیتو بودن به بغض مانستی!
حال که مرا وداع گفتهای، تمامِ من به "بیتو بودن" آغشته شده است.
کاش بغض لــ.ــب بگشاید که از وجود بیوجودم، چه میخواهد؟
جان مرا، یا قلب مرا؟ یا وجود مرا؟
یا روح و روانی را که بازیچه دستهایت بود را؟
خب مگر بغض نمیداند که تو رفتهای و با خود به تاراج بردهای،
تمام مرا!؟
حال که چنین است، خیالی نیست!
بازنگرد! بگذار بغض بستاند تمام منِ بیتو را!
امشب هم تمام مرزهای عقل را را درهم شکستهام!
آخر دیوانه چشمهایت را چه بر منطق!
ولیکن تو را گفته بودمت عاقلتر از دیوانگان عاشق نیست؟!
امشب همچو دیوانگانِ دیوانه،
درخیابانهای تاریک شهر پرسه میزنم!
امشب در محفل عاشقان بیدل،
تنها من هستم و منی که کوچهپس کوچههای شهر را در جستجوی تو هستم!
به دنبال کسی که رفت و برد،
هر چه مرا بود و نبود را!
نیستی ولی نه در جان و دلم،
دیگر از بَرِ دلتنگی با خود بیگانه گشتهام!
بهراستی!
هیچ دلت تنگ دلم میشود؟
در یادت است یادی از خاطراتمان؟
پس به راستی که به کدامین سو و نشانی ست دلهایی که بر یکدیگر راه داشتند؟
بیوفایم،
سخن گفتن باتو پناهم بود و با رفتنت،
بیپناهم کردی!
عجیب است نه؟
تو مرا در خانه فراموشی حبس کردهای اما من،
تک به تک جنبش لــ.ــبهای تو را از بَرَم!
تو را نگفته بودم ولی،
من پس از شنیدن صدایت برای بار نخست،
از تمام صداهای گوشنواز جهان بیزار شدهام!
آخ که نجواهایت هنوز در گوشم اکو میشوند!
من در فراقت،
محو عطرت شدهام، به گونهای که گاه نفس کشیدن از یادم پر میکشد!
آخ که عاشق در فراق دیوانهتر میشود!
از لطف یار وصل نمیشناسم،
ولی گر تمنا کند،
صد شعر از فراق گویم!
آری،
یادگاریام ز او،
بهجای گل سرخِ لای دفتر،
عطری ست که هنوز در مشامم زنده است.
ساعات خوش در بر یار است،
ساعت خوش من به کدامین سوست،
محبوب دل آزار من؟!
باور نما،
رنجش خلق،
رسم دلبری نیست!
بهانه زندگیام رفته است و عجیب هنوز زندهام.
آخر میدانی،
سعدی که نتواند بیدوست زندگی کند،
ما که باشیم؟
خیالی نیست،
بگذار با خیالت نفس بکشم و گمان کنم زندهام!
گمان میبردم،
روزی نوش دارو خواهی شد و خواهی آمد ولیکن آن روز دل من برایت نخواهد تپید!
همهاش کذب بود!
آخر نه تو خواهی آمد،
نه قلب من از تپیدن برای تو،
دست خواهد برداشت!
باز هم شب شد،
قولهایت دوباره پیش چشمهایم آمد،
یاد دارم از وفا گفته بودی،
محبوب من!
آخر دل بردن و دل بریدن کجا و وفا کجا؟
قول وفا داده بودی ولیکن؛
تو کجا و من کجا؟
داشتنت چه زیباست،
تنها دریغ که واقعی نیست!
خستهام از در آغـ.ـوش کشیدنت،
پشت درهای رویا!
ای یگانه آرزوی من!
میشود برآورده شوی و لبخندت بشود آمین دعایم؟
محبوبم،
در آرزوی داشتنت دیوانه شدهام!
آخ محوبم،
به گمان در کالبدم جا گرفتهای،
نه؟
آخر آنقدر که در جستجوی تو بودهام،
خود را فراموش کردهام!
هر جا را که مینگرم،
جز تو نشانی نمیبینم.
وصف من تا یک جمله است" عاشق تو بودن"
محبوبم،
حال که دستهایت برای من نشد،
لاقل خویشتنم را بر من پس ده،
آن منی را که پس از تو،
روحش در آن خیابان بارانی است و جسمش در کوچهها سرگردان!
محبوبم،
من بیتو سرگردانم،
چرا که تو تمام منی!