سلام بر تو ای دوست عزیز که در عین بیوفایی و نامروتیهای من، همیشه در یادم بودی،میدانی گاهی که به سنگلاخها یا سونامی های زندگی فکر میکنم، تو را یاور خود مییابم!
شاید که گهگاهی یادت در تنشهای زندگی گم شود، ولی یار آدمی فراموش نمیشود، به خصوص ازلی و ابدیاش!
حال که پس از مدتها مینویسم، میخواهم جوهرم از مرکبدان عشق تو باشد، کسی که نوشتن را در من تعبیه کرد.
میخواهم برایت بنویسم، کمی با تو درد دل کنم، با آنکه تو تنها محرم اسرار دل هستی! شاید در این میان کمی هم از خواستهها و آرزوهایم برایت داستان سر هم کنم در عین آنکه تو اگاهترینی!
یگانه محبوب من!
زیباییات را نمیتوان تصور کرد چرا که هر یک از آفریدههایت بهگونهای زیبایند. حتی آنهایی که بدی به حساب میآیند!
آفریدگار من!
دوستت دارم، میخواهم کلماتی ردیف کرده و وصفات کنم، ولی خب خود که میدانی، در کلمات نمیگنجی و زبان کوتاه و درمانده است.
با آنکه میدانم به عنوان یک محب آنگونه که باید تو را سپاس نگفتهام. حال امیدوارم چند خط دلنوشته بر دلت بنشیند، هرچند خود میدانی از قلم ناقص من که توانایی ثنای تو ندارد، لکن تو بخشنده!