به نام آنکه جان را فکرت آموخت چراغ دل به نورجان برافروخت ز فضلش هر دو عالم گشت روشن ز فیضش خاک آدم گشت گلشن جهان جمله فروغ نور حق دان حق اندر وی ز پیدایی است پنهان خرد را نیست تاب نور آن روی برو از بهر او چشم دگر جوی در اوهرچه بگفتند از کم و بیش نشانی داده اند از دیده خویش به نزد آنکه جانش در تجلی است همه عالم کتاب حق تعالی است ض