قرآن اعجاز الهی مهجور 20
«یعنی دوباره زنده میشویم؟ نه، .... نمیشویم»
بسم الله الرحمن الرحیم
وَيَقُولُ الْإِنْسَانُ أَإِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا
انسان میگوید: «آیا بعد از آنکه مُردم، از قبر زنده بیرونم میآورند؟!»
أَوَلَا يَذْكُرُ الْإِنْسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْئًا
آیا این انسان بهیاد نمیآورد که قبل از این، ما او را آفریدیم، با آنکه چیزی نبود؟!
( سوره مبارک مریم ۶۶ ،۶۷ )
نکاتی از تفاسیر:
[[[شان نزول:
طبق گفته جمعی از مفسران این آیات در مورد" ابی بن خلف" يا " وليد بن مغيره" نازل شده كه قطعه استخوان پوسيدهای را در دست گرفته بودند و آن را با دست خود نرم میكردند و در برابر باد میپاشيدند، تا هر ذرهای از آن به گوشهای پراكنده گردد، و میگفتند، محمد را بنگريد كه گمان میكند خداوند ما را بعد از مردن و پوسيده شدن استخوانهايمان مثل اين استخوان، بار ديگر زنده میكند، چنين چيزی ابدا ممكن نيست!.
از امام صادق عليه السلام درباره «خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً» سؤال شد، حضرت فرمودند: يعنی نه در مرحلهی تقدير و نه در مرحله تكوين هيچ چيز نبود. راوی حديث دربارهی «لَمْ يَكُنْ شَيْئاً مَذْكُوراً» پرسيد، حضرت فرمودند: يعنی مقدّر بود، ولی نامی از آن در ميان نبود. بنابراين، اين دو آيه از دو مرحلهی پيش از آفرينش انسان سخن میگويد.]]]
واقعا انسان قبل اینکه شکل بگیرد و کمکم شاکلهای شود و تبدیل به چیزی شود چه بود، کجا بود؟ از چه چیز شکل گرفته است.
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ
انسان باید ببیند که از چه چیزی آفریده شده:
خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دَافِقٍ
از چکهآبی ناچیز آفریده شده
يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ
و او از میان ستون فقرات و استخوانهای سینه، یعنی رحِم بیرون میآید.
(طارق۷،۶،۵)
قبل از اینکه پدر و مادر او را شکل دهند کجا بود و چه چیز بود؟
هَلْ أَتی عَلَی الْإِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئاً مَذْكُوراً ( انسان۱)
ذرات وجود او هر كدام در گوشهای پراكنده بود، در ميان خاكها، در لابلای قطرات آب درياها، در هوايی كه در جو زمين وجود دارد، مواد اصلی وجود او هر كدام در گوشه يكی از اين سه محيط پهناور افتاده بود، و او در ميان آنها در حقيقت گم شده، و هيچ قابل ذكر نبود.
کمکم او در جسم پدر و مادر به صورت نطفه بیارزشی درآمد و در رحم مادر شکل گرفت.
ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِي قَرَارٍ مَكِينٍ
نسل او را هم، از ذرهای ناچیز میآفرینیم و در جایی امن، یعنی رحِم مادر، قرارش میدهیم.
ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنْشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ ۚ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ
سپس آن ذره را به لختۀ خونی تبدیل میکنیم. بعد، آن را بهصورت تکهگوشتی درمیآوریم. آنوقت، آن را در قالب استخوانی نرم و نازک میرویانیم و بر استخوانها لایهای از گوشت میپوشانیم. در پایان هم به او جان میدهیم. هزار آفرین به خدا، بهترینِ آفرینندهها!
( مومنون ۱۴،۱۳ )
آری نطفه بیارزش را انسان كرديم، و تمام وسائل هدايت را در اختيارش نهاديم.
انسان زمانی ناچیز بود و خداوند او را چیزی کرد و او را کرامت و شرافت داد. اما انسان وقتی متولد شد همه اینها را نادیده گرفت و با اینکه میتوانست این چیز را ارزشمند کند ، خود را با غرور و تکبر تبدیل به همان چیزی کرد که چیز قابل ذکری نبود.
و با غرور و تکبر میگوید:
وَيَقُولُ الْإِنْسَانُ أَإِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا
و هنوز هم با اینکه به همه این امور دانشی شگفت به دست آورده است و مراحل آفرینش خودش را به وضوح میبیند و میخواند و درک میکند، باز هم همه را نتیجه تصادف میداند و میگوید: وقتی مردیم مردهایم و محال است دوباره زنده شویم. و افرینش خود را فراموش میکند.
خدا هم به او یادآوری میکند که:
قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّةٍ ۖ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ
بگو: «همان کسی زندهاش میکند که اولبار آفریدش. او حالِ هر مخلوقی را میداند.