« فرار »

قرآن اعجاز الهی مهجور 19

« فرار »

بسم الله الرحمن الرحیم

فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ ٣٣
وقتی آن فریاد گوش‌خراش شنیده شود

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ٣۴
همان روزی که انسان از برادر و خواهرش

وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ ٣۵
و از پدر و مادرش

وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ ٣۶
و از همسر و بچه‌هایش فرار می‌کند،

لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ٣٧
چون آن روز هرکس خودش آن‌قدر گرفتاری دارد که به فکر دیگری نباشد،
( سوره مبارک عبس)

نکاتی برگرفته از تفاسیر:

احساس می‌کنی کر شده‌ای. صدایی که هنوز دنگ دنگ وحشتناک آن در سرت می‌پیچد، تمام وجودت را به لرزه انداخته است. می‌لرزی و به گوشه‌ای پناه می‌بری و در خود مچاله می‌شوی. ترسی که از آن صدای خوفناک قلبت را فراگرفته است همه‌ی جسمت را بارها و بارها می‌لرزاند و عذابت می‌دهد. کمی سرت را بالا می‌گیری تا راه فراری از این وضعیت بیابی، برادرت را می‌بینی که او هم هراسان به اطراف چشم می‌گرداند و سرگردان است. چشم از او می‌گیری که مبادا با تو چشم در چشم شود. بلند می‌شوی و به طرفی از او دور می‌شوی. به چیزی برخورد می‌کنی. ناگهان خواهرت با نگاهی وحشت‌زده تو را می‌نگرد و گویا التماس می‌کند تا در کنار تو ارام گیرد. از نگاهش می‌ترسی و می‌گریزی. با فریاد و التماس تو را صدا می‌زند، اما تو همچنان و با سرعت فرار می‌کنی. نگاهش را احساس می‌کنی که تو را دنبال می‌کند و صدایش را می‌شنوی که می‌نالد‌: برادرم، برادرم، مرا تنها نگذار. برادر برادر گفتنش قلبت را پاره پاره می‌کند. اما هول و هراسی غریب تو را به دویدن و فرار از برادر و خواهرت می‌کند. نمی دانی به کجا بگریزی. هیچ راهی نیست. غوغا و بلوایی هولناک همه را در برگرفته است. ناگهان مادرت را می‌بینی که در گوشه‌ای زیر دست و پا مانده است و هر کس دیوانه‌وار و ناخواسته لگدی به او می‌زند.چشمش به تو می‌افتد و با ناله‌ای خفیف و در گلو مانده می‌گوید‌: پسرم، پسرم. و دستی را که به سختی ان را بلند می‌کند، به سوی تو دراز می‌کند. او را نگاه می‌کنی و عقب عقب از او دور می‌شوی. و او همچنان تو را صدا می‌زند و کم‌کم از نگاهت محو و در میان جمعیتی آواره گم می‌شود.اشکهایت سرازیر شده است .کم‌کم سنگینی باری را بر دوشت احساس می‌کنی و در می‌یابی که باید ان را به اجبار با خود حمل کنی.کمرت زیر سنگینی آن خم شده است و رنج مضاعفی علاوه بر ترس را بر تو تحمیل می‌کند. کسی تو را تنه‌ای می‌زند و به زمین می‌افتی. اما باری که بر پشتت و کتفهایت فشار می‌اورد همچنان روی تو است و گویا قرار نیست هرگز بر زمین بیفتد. به سختی سعی می‌کنی برخیزی، ناگهان پدرت را می‌بینی که گویا زیر کوهی از وزنی مهیب شکسته است و روی زمین ولو شده است. ناخواسته از دهانت در می‌آید: خدایا، خدایا! پدرت صدای آشنای تو را می‌شنود و رویش را به طرف تو می‌چرخاند. امیدی در دلش زنده می‌شود که به او کمک کنی و او را از سنگینی بارش کمی راحت کنی. اما خودت را چه کنی؟ اگر هم بخواهی کمکش کنی ، نمیتوانی. نگاه پدر همچنان به تو است. آه خدایا با این نگاه‌ها چه کنم؟ اشکهایت سرازیر شده‌اند و هول و هراسی تازه بر قلبت فشار می‌آورد. نگاه وهمناک خواهر و عاجزانه مادر و دردناک پدر سنگینی بار بر دوشت را چندین برابر کرده است. هیچ کاری برای هیچکدامشان از دستت بر‌نمی‌آید.سعی می‌کنی بلند شوی و خود را نجات دهی. نمی‌توانی. خودت را کشان کشان از پدر دور می‌کنی و در اصل می‌گریزی. پدر هم در هیاهویی گنگ و ترسناک ناپدید می‌شود. برای لحظه‌ای سعی می‌کنی آرام بگیری و کمی فکر کنی. با خود می‌اندیشی اگر همه اینجا هستند پس حتما فرزندانت و همسرت هم هستند. آه خدایا اگر آنها را ببینم. چگونه می‌توانم کمکشان کنم در حالی که خودم از بردن بار خودم ناتوانم. دیدن آنها دلت را به آشوب می‌کشاند و از اینکه از تو کمک بخواهند می‌ترساندت. باید هر طور شده بلند شوی و فرار کنی. شرمنده‌ای که از همسر و بچه‌هایت می‌گریزی. اما چه چاره دیگری داری. خدایا این چه رنج و دردی است که باید ان را تحمل کنم؟ عذاب می‌کشی . اما باید بلند شوی و بگریزی. فرار تنها راهی است که پیش پایت مانده است و تو را به خود می‌خواند. به زحمت بلند می‌شوی. مثل پیرمردی کمرت شکسته است. سر به زیر می‌اندازی که دیگر نگاهت با کسی تلاقی نکند و به آرامی و سنگینی راهی ناشناخته و خوفناک را در میان مردمانی هراسان در پیش می‌گیری. راهی که امید چندانی به انتهای آن نداری. کسی از کنارت می‌گذرد. بی‌اختیار نگاهش می‌کنی. نگاهت می‌کند. با اینکه هرگز او را ندیده‌ای اما چقدر آشنا به نظرت می‌آید. او متوجه این نگاه و سوالت می‌شود. می‌گوید‌‌: قابیلم. و طی گفتن این کلمه متوجه حجم وحشتناک بارش می‌شوی که گویا هر لحظه او را زیر سنگینی خود خرد و خمیر می‌کند. دوباره می‌گوید: من دوست صمیمی تو بودم. کمی کمکم کن. هرم گرمایی که از دهانش خارج می‌شود پوستت را می‌سوزاند و لبهایت را مچاله می‌کند. وحشتی تازه همه وجودت را به ارتعاش می‌اندازد . فریادی در گلو و دهانت مانده ، اما از ان خارج نمی‌شود. فریاد خودت در وجود می‌گردد و می‌چرخد و انعکاسش دوباره و چند باره همه وجودت را به لرزه می‌آورد. صدایی کر کننده در گوشت می‌پیچد. چشم باز می‌کنی. گویا همه چیز در حال تکرار شدن است. همرا با دنگ دنگ ان صدای کر کننده تو فریاد می‌زنی و به طرفی فرار می‌کنی. غرق در بیچارگی هستی. درمانده‌ای. دوباره برادرت را می‌بینی و اینبار بدون لحظه‌ای فکر ناامیدانه فرار می‌کنی. فراری مایوسانه و به ناکجا. وهمچنان وحشت ان صدای کر‌کننده آزارت می‌دهد.

فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ
وقتی آن فریاد گوش‌خراش شنیده شود
.....