
« در بروژ» نقطه « در غزه » علامت سوال
« در بروژ » .
« در غزه » ؟
تقریبا در همه فیلمهای دنیا ، و کلا در دنیای سینما عشق به بچهها ، توجه به آسیب ندیدن آنها، حمایت از آنها، دور نگه داشتن آنها از دنیای خشن بزرگترها، فدا کردن جان و مال برای دفاع از آنها یکی از اساسیترین و مهمترین مولفههای فیلم است.
و کودککشی حتی ناخواسته مجازات مرگ را برای بچهکش به همراه دارد.
مثال در این زمینه بسیار زیاد است. در سریال « بریگینگ بد » یکی از گرههای اصلی داستان وقتی شکل میگیرد که یکی از گنگسترها بچهای را در بیابان میکشد. اما از مجازات ان قسر در نمیرود و در قسمت پایانی سریال و در فصل آخر کشته میشود.
کلا بچهکشی بدون مجازات نمیماند و هر کسی کودکی را حتی به سهو کشته باشد در ادامه فیلم با مجازات مرگ روبرو میشود.
یکی از مثالهای بسیار جالب در فیلم « در بروژ » خلق شده است. در دنیای خشن گنگسترها ، رئیس گنگ، یکی از افرادش که کودکی را آنهم ناخواسته کشته است، محکوم به مرگ میکند و او را همراه دوستش به بروژ میفرستد تا پس از اینکه چند روز بیادماندنی برایش خلق شود، به قتل برسد. و جالب است که همین رئیس در پایان فیلم در حالی که فکر میکند ، کودکی را کشته است ، بلافاصله به زندگیاش پایان میدهد و خودکشی میکند و به این مضمون میگوید که: مجازات کودک کش مرگ است.
آخر این اصلی مسلم است که کودکان به خاطر معصومیت ذاتی و پاکی درونی ربطی به دنیای بزرگسالان ندارند. و در هر حالتی باید انها را از اختلافها و تنشها و جنگهای بین بزرگسالان دور نگه داشت. نوزاد فرقی بین تیزی شمشیر و لوله اسلحه و پستانک نمیشناسد و هر دو را میمکد. کودک به هر سلامی پاسخ میدهد و میخندد. چه یک قاتل سلام کند و چه بابا و یا مادرش. کودکان نمیدانند نارنجک چیست و با ان مثل یک اسباب بازی بازی میکنند.
کودک نمیتواند فرقی بین بزرگسالان بگذارد و به او به خاطر اینکه بزرگسال است پناه میبرد.
کودکان تا خانهای بیابند آن را پناهگاه و محل آرامش میبیند و میداند و به آنجا پناه میبرد. همیشه آرامش را در خانه یافته است.
وقتی پدرش و یا مادرش نیست برایش امنترین جا خانه است و به آن پناه میبرد. و نمیداند که بزرگسالانی به همین دلیل که او در آنجاست ، آنجا را بمباران میکنند.
کاش در دنیای واقعی نیز مثل دنیای فیلمها مجازات بچهکشی مرگ بود و بچهکشها را به سختترین شیوه ممکن به دار مجازات میآویختند و یا به ضرب گلوله و توپ تکهتکهشان میکردند.
کاش میشد بچهکشها و حامیان آنها را در ساختمانی بینالمللی مثل سازمان ملل جمع کرد و بعد با انواع و اقسام سلاحها آن را با خاک یکسان کرد.
کاش بچههای غزه هم قهرمانان و سوپرمنهایی در دنیای واقعی میداشتند تا صهیونیستها و حامیان آنها را به درکِ اسفلٍ مجازاتِ مرگ محکوم میکردند و بعد هم ان را جلو چشم همگان اجرا میکردند تا درس عبرتی باشد برای همه کودککشان.
نمیدانم نویسندگان و روشنفکرهای سیاسی و ادبی و هنری ما را چه مرگشان شده است که در برابر این هم بچهکشی خفقان مرگ گرفتهاند و صدایی، کوچکترین صدایی از انها درنمیآید.
کاش « غزه » نیز « بروژ » میبود. تا هنرمندی پیدا میشد و بچهکشها را در آن مجازات میکرد.
ای خدا ما را به خاطر رفتار مذبذبمان و همچنین حامیان بچهکشها را با صیحهای، رجفهای، با «عالیها سافلها»یی از روی زمین محو کن.
آمین.