قرآن اعجاز الهی مهجور ۲۴
« خدایا ما خودمان را به آن راه نزدهایم...... چرا....... متاسفانه زدهایم!!!!»
بسمالله الرحمن الرحیم
اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ مُّعْرِضُونَ
مَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّن رَّبِّهِم مُّحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ
لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ وَأَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَٰذَا إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ
حسابوکتاب مردم خیلی نزدیک است؛ درحالیکه آنها با غفلتِ تمام، به آن بیاعتنایند!
هر حرف تازهای از طرف خدا برایشان میآید، ظاهراً خوب گوش میدهند؛ اما آن را به شوخی میگیرند
و دلشان متوجه دنیاست! سران بدکارشان آهسته بیخ گوشِ هم گفتند: «مگر نه اینکه این هم بشری مثل شماست؟! با اینکه چشم دارید و میبینید، بهطرفِ حرفهای سحرآمیزش میروید؟!»
نکات تفسیری:
نگاه به امانتداری و صداقتمآبیاش نکنید. نگاه به مظلوم نمایی و مقدس بازیاش نکنید. اینها شگردش است. پشت این ظاهر زیبا خرافه و سحر نهفته است. مگر نمیبینید تا کسی به سخنانش گوش میدهد مانند جادو زدهها به آیین نیاکانش پشت میکند. سخنانش که آنها را آیات میخواند، همانند اوراد جادوگران است که فوت میکنند. این فقط فوت نمیکند. اگر چشم نداشتید باز میگفتیم ، کور بودید و ندیدید که گول حرفهایش را خوردید. فکر کردید فرشتهای با شما صحبت میکند. اما وقتی چشم دارید و میبینید ، متعجب میشویم که چرا گرفتار سحر و جادویش میشوید. او با شما هیچ فرقی ندارد و بشری مثل شماست و هیچ حرف تازهای هم نیاورده است. فقط جادوگری بلد است مثل همه جادوگران. تنها راهش این است که گوش به حرفهایش ندهید. وقتی او را میبینید راهتان را کج کنید، لباستان را روی صورتتان بکشید و بدون هیچ اعتنایی به او ، زود بگذرید . از برخورد با او فرار کنید. پنبه در گوشتان کنید تا اصلا سخنانش را نشنوید.
وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا
من هر بار دعوتشان میکردم تا آنها را بیامرزی، انگشتهایشان را در گوشهایشان فرو میکردند، جامههایشان را بر سر میکشیدند، بر نشنیدن حرفهایم مُصر بودند و دعوتم را با غرور خاصی رد میکردند!
( سوره مبارک نوح ۷ )
آری همانطور که پدران ما بدرستی به ما آموختهاند که به این پیرمرد نزدیک نشویم که گمراه میشویم و دست از ایین آبا و اجدادیمان برمیداریم، من هم پسرم به تو میگویم و او را نشانت میدهم ، تا او را به خوبی بشناسی تا مبادا در آینده که من نبودم گول جادوی او را بخوری و به نیاکانت پشت کنی. چشمت را باز کن و او ( نوح) را خوب ببین. باید جادوگران را بشناسیم. اصلا به دور و بر او خوب نگاه کن. چه کسانی را میبینی، جز مشتی پابرهنه و سادهلوح که از فقر و بدبختی برای یک لقمه نانی که به آنها میدهد، دور او را گرفتهاند و یاریاش میکنند. آدم را باید از اطرافیانش شناخت. ببین یک مشت اراذل و اوباش دورش جمع شدهاند و خود را مومن میخوانند. آری جان خودتان مومن!!!!
فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا نَرَاكَ إِلَّا بَشَرًا مِثْلَنَا وَ مَا نَرَاكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِ وَ مَا نَرَىٰ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كَاذِبِينَ( هود ۳۷ )
اشراف كافر قوم ( نوح ) گفتند: «ما تو را جز بشري همچون خودمان نمي بينيم! و كساني را كه از تو پيروي كرده اند، جز گروهي اراذل ساده لوح، مشاهده نمي كنيم؛ و براي شما فضيلتي نسبت به خود نمي بينيم؛ بلكه شما را دروغگو تصور مي كنيم!»
عجیب و شگفتانگیز است که بعد از هزاران سال هنوز هم آدمی همین حرفها را میزند. و دقیقا جا پای اجداد کافرش میگذارد و کتاب (قرآن) و پیامبرش را مسخره میکند و از راهنماییهایش میترسد و آنها را جادو میخواند. و با انکه آنها را میشنود ، اعتنایی به آن نمیکند و بدون هیچ دلیل عقلی و منطقی و بدون هیچ دانشی آنها را رد میکند. متاسفانه اکثر مردم چنین میکنند و چنین میاندیشند و چنین میگویند. و خداوند پیامبرش را نهی میکند که به خواست اکثریت گردن نگذارد که انحراف است.
وَإِن تُطِعۡ أَكۡثَرَ مَن فِي ٱلۡأَرۡضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَإِنۡ هُمۡ إِلَّا يَخۡرُصُونَ( انعام ١١٦ )
اگر از بيشتر مردم روى زمين پيروى كنى [و آرا و خواسته هايشان را گردن نهى] تو را از راه خدا گمراه مى كنند؛ آنان فقط از گمان و پندار [كه پايۀ علمى و منطقى ندارد] پيروى مى كنند، و تنها به حدس و تخمين تكيه مى زنند.
اکثریت مردم هم گناه انحراف خودشان را گردن خدا میاندازند و میگویند این خواست خدا بوده است که ما چنین میاندیشیم و میگوییم و زندگی میکنیم.
وَقَالَ ٱلَّذِينَ أَشۡرَكُواْ لَوۡ شَآءَ ٱللَّهُ مَا عَبَدۡنَا مِن دُونِهِۦ مِن شَيۡءٖ نَّحۡنُ وَلَآ ءَابَآؤُنَا وَلَا حَرَّمۡنَا مِن دُونِهِۦ مِن شَيۡءٖۚ كَذَٰلِكَ فَعَلَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡۚ فَهَلۡ عَلَى ٱلرُّسُلِ إِلَّا ٱلۡبَلَٰغُ ٱلۡمُبِينُ( نحل ٣٥ )
و كسانى كه [به خدا] شرك ورزيدند [از روى جهل، و بى خردى و بدون دليل و برهان] گفتند: اگر خدا مى خواست نه ما و نه پدرانمان هيچ چيزى را جز او نمى پرستيديم، و هيچ چيزى را بدون [حكم و فرمان] او حرام نمى كرديم كسانى هم پيش از اينان بودند [در برابر حق] چنين كردند، پس آيا بر عهدۀ پيامبران جز رساندن آشكار [پيام وحى، وظيفه اى] هست ؟
اکثر مردم فراموش میکنند چه بسا اجلشان نزدیک باشد و هر آن ممکن است مرگ انها را در بربگیرد.و اصلا برای اینکه فراموش کنند خود را به بیخبری و غفلت میزنند و برای همین هم رویشان را از ایات و کتاب الهی برمیگردانند. و خود را به بازی و لهو و لعب مشغول میکنند تا از سخن الهی دور بمانند و از ان یادشان نیاید.
ضربالمثلی است که میگوید: كُلُّ مَا هُوَ آتٍ قَرِيبٌ.
یعنی هر چه قطعا میاید نزدیک است.
مگر اجل و زمان مرگ بالاخره نمیآید؟
مگر همه ما بالاخره نمیمیریم؟
اگر همهمان بالاخره میمیریم و با مرگ روبرو میشویم پس مرگ همیشه همراه ماست و بسیار به ما نزدیک است. برای همین ، حساب و کتاب ما هم گویا رسیده است. پس چرا خود را به ان راه میزنیم؟ چرا خود را برای برخورد با مرگ آماده نمیکنیم؟
چرا قلبهایمان که برای اندیشیدن به این موضوعات مهم است، به لهو مشغول است. چرا به بیارزشترین و پستترین مشغولیات دنیایی دچارش کردهایم؟
خداوند قلب را برای اندیشیدن داده است یا پر شدن از عشق و علاقه به دنیا؟
مگر مرگ ما و به تبع ان حساب و کتاب ما نزدیک نیست؟
پس این همه غفلت و مشغولیت و گرفتاریهای دنیایی برای چیست؟
چرا روی برمیگردانیم و خود را به آن راه میزنیم؟