ویرگول
ورودثبت نام
حسین باشتنی
حسین باشتنی
حسین باشتنی
حسین باشتنی
خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

« خدایا قلبم آماده تشریف فرمایی قرآن است، نه، نیست!!!»

قرآن اعجاز الهی مهجور 10

« خدایا قلبم آماده تشریف فرمایی قرآن است، نه، نیست!!!»

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يُنَزِّلُ الْمَلَائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلَىٰ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ
به‌فرمان خودش فرشتگان را به‌همراه موجودی که از همۀ فرشتگان برتر است به‌سوی بندگانی که شایسته بداند، می‌فرستد و با این کار، به آنان دستور می‌دهد که به مردم هشدار دهید: «معبودی جز من نیست؛ پس در حضور من مراقب رفتارتان باشید.»
( سوره مبارک نحل 2 )

{ { { نکاتی از تفسیر نمونه:
در این که: منظور از  روح  در این آیه چیست؟ مفسران گفتگوى بسیار کرده اند، ولى، ظاهر این است که: منظور از آن، وحى و قرآن و نبوت است که مایه حیات و زندگى انسانها است.
گرچه بعضى از مفسران، وحى را از قرآن، و هر دو را از نبوت در اینجا جدا کرده اند، و به صورت سه تفسیر بیان داشته اند، ولى ظاهر این است که همه به یک حقیقت باز مى گردد.
و به هر حال،  روح  در اینجا جنبه معنوى دارد، و اشاره به هر چیزى است که مایه حیات دلها است، و سبب تربیت نفوس و هدایت عقلها مى گردد، همان گونه که در آیه 24 سوره  انفال  مى خوانیم: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاکُمْ لِما یُحْیِیکُمْ:  اى کسانى که ایمان آورده اید اجابت کنید دعوت خدا و پیامبرش را هنگامى که شما را به چیزى فرا مى خواند که مایه حیات و زندگى شما است .
و در سوره  غافر  آیه 15 مى خوانیم: یُلْقِی الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ:  او روح را به فرمانش بر هر کس از بندگانش که بخواهد القا مى کند .
و در سوره  شورى  آیه 52 چنین آمده: وَ کَذلِکَ أَوْحَیْنا إِلَیْکَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما کُنْتَ تَدْرِی مَا الْکِتابُ وَ لاَ الإِیمانُ:  این گونه، روحى را به فرمان خود بر تو وحى فرستادیم، تو پیش از آن، از کتاب و ایمان آگاه نبودى !.
ذکر این نکته نیز لازم است جمله  عَلى مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ  (بر هر کس از بندگانش بخواهد) هرگز به این معنى نیست که، موهبت وحى و نبوت بى حساب و کتاب است، زیرا  مشیت الهى  هرگز از  حکمت  او جدا نمى باشد، و به مقتضاى حکیم بودنش این موهبت را در محل شایسته و لایق قرار مى دهد: اللّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ:  خداوند مى داند رسالت خود را در کجا قرار دهد .} } }

با توجه به معنای آیه و نکات تفسیری می توانیم بپرسیم

آیا ما می توانیم جزء  « مِنْ عِبَادِهِ» باشیم یا نه؟
آیا اگر ما جزء  « مِنْ عِبَادِهِ» هستیم، خدا فرشتگان را همراه با وحی ( قرآن) به سوی ما نازل کرده است؟
آیا نزول قرآن مخصوص بندگانی است که خدا انتخاب می کند  « اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُۗ» و رسالتش را برای آنها قرار می دهد؟
آیا ما نمی توانیم به خدا بگوییم که همانند آنچه را که به پیامبرت وحی می کنی به ما هم نازل کن؟  « وَ إِذَا جَاءَتْهُمْ آيَةٌ قَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّىٰ نُؤْتَىٰ مِثْلَ مَا أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ»
آیا خداوند چنین کاری برای ما می کند؟ مگر ما بنده او نیستیم؟
آری می توانیم بسیاری سوالات دیگر بپرسیم و از خداوند متوقع باشیم تا ما را هم در ردیف پیامبرش(ص) قرار دهد و به ما هم وحی کند و برایمان قرآن نازل کند. اما مگر چنین نکرده است؟
آیا خداوند 4 بار یک آیه را تکرا نکرده است و سوالی را از ما نپرسیده است؟ وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ( سوره مبارک قمر 17/22/32/40)

آیا نگفته است  « وَطَائِفَةٌ مِنَ الَّذِينَ مَعَكَ» و گروهی که با تو( پیامبر) هستند تا آنجا که برایتان میسر قرآن‌ بخوانید.  «.... فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ..... ( مزمل 20)

اصلا این قرآن که در دست ماست مگر همان قرآنی نیست که بر حضرت محمد( ص) وحی شد؟
اگر همان هست که هست، چرا وقتی می خوانیم احساس نمی کنیم که به ما حیات می بخشد؟
ما که خود را بنده خدا می دانیم و قرآن هم که مایه حیات است می خوانیم، پس چرا حس حیات نمی کنیم؟  «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاکُمْ لِما یُحْیِیکُمْ:  اى کسانى که ایمان آورده اید اجابت کنید دعوت خدا و پیامبرش را هنگامى که شما را به چیزى فرا مى خواند که مایه حیات و زندگى شما است»
چرا؟
چرا؟
چرا؟

همه چیز برمی گردد به اینکه آیا ما  « مِنْ عِبَادِهِ» از بندگان خدا هستیم یا نه؟
آیا وقتی می گوییم « إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» واقعا خدا را بندگی می کنیم و تنها از او یاری می خواهیم؟

اگر می خواهیم هنگام خواندن قرآن احساس کنیم که فرشتگان بر ما نازل شده اند تا قرآن را بر دل های ما وحی کنند که دل ما فقط جایگاه خدا و فرودگاه وحی باشد.

حق همی‌گوید نظرمان در دل است
نیست بر صورت که آن آب و گل است

تو همی‌گویی مرا دل نیز هست
دل فراز عرش باشد نی به پست

در گل تیره یقین هم آب هست
لیک ز آن آبت نشاید آب‌دست

زآنکه گر آب است مغلوب گل است
پس دل خود را مگو کین هم دل است

آن دلی کز آسمان ها برتر است
آن دل ابدال یا پیغمبر است

پاک گشته آن ز گل صافی شده
در فزونی آمده وافی شده

ترک گل کرده سوی بحر آمده
رسته از زندان گل بحری شده

آب ما محبوس گل مانده ست هین
بحر رحمت جذب کن ما را ز طین

عبد یعنی کسی که دلش را آنقدر کوبیده است و کوبیده است و کوبیده است که هر چه سنگلاخ منیت و شهوت و حرص و دنیا خواهی است را از آن روفته و مثل جاده ای هموار و صاف آماده فرود وحی کرده است. عبد یعنی کسی که به جز خدا هیچ کس دیگری به قلبش راهی ندارند و تنها و تنها جایگاه خدا و مهبط وحی اوست. و این چنین کسی  « مِنْ عِبَادِهِ» است و حتما  خداوند قلبش را لایق تشریف فرمایی فرشتگان و روح می داند و حتما قرآن را بر آن نازل می کند.

در رمضان دل های خود را آماده نزول قرآن کنیم.

۲
۰
حسین باشتنی
حسین باشتنی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید