قرآن اعجاز الهی مهجور 7
« خدایا از هفت دولت آزادمان کن، نه، نکن»
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
الر ۚ تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَقُرْآنٍ مُبِينٍ
الف، لام، را.
آیههای کتاب الهی و قرآنِ جداکنندۀ حق از باطل پیشِ روی شماست.
رُبَمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كَانُوا مُسْلِمِينَ
چهبسا روزی فرا برسد که بیدینها آرزو کنند مسلمان میبودند!
ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَيَتَمَتَّعُوا وَيُلْهِهِمُ الْأَمَلُ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ
بهحال خود رهایشان کن: میخورند و کِیف میکنند و آرزوهای دورودراز سرگرمشان میکند؛ ولی بالاخره خواهند دانست!
(سوره مبارک حجر 3/2/1)
نکاتی برگرفته از تفسیر نور:
آیات و معجزات الهی یکسره و در همه لحظههای زندگی جلو چشم ما رژه میروند و ما آنها را دائم میبینیم و با این آیات و معجزات آنقدر انس پیدا کردهایم و برایمان عادی شده است ، که متاسفانه آنها را نمیبینیم و در انها اندیشه نمیکنیم و از انها سرسری و بسیار مواقع ابلهانه گذر میکنیم..اگر نه کدام آفریده و کدام جنبنده و کدام « چیز » است که با اندیشیدن به آن تحیر و تعجب ما برانگیخته نشود؟
و مهمتر ازهمه اینها « قرآن » پیش روی ماست. قرآنی که دلهای سنگ و سخت عرب جاهلی را نرم و رام کرد و از آن مهر و محبت جوشاند و آنها را ایثارگر کرد ، که دیگر دیگری را نه تنها به بهانهای واهی نمیکشت، بلکه جانش را برای او میداد و او را بر خود مقدم میداشت. قرآنی که قدرت فرقان به شنونده و خوانندهاش داد و او توانست خوب را از بد، حقیقت را از دروغ ، شقاوت را از سعادت، دنیا را از آخرت ، شرک را از توحید و کفر را از خداپرستی جدا کند و تشخیص دهد.
و این معانی را وقتی بیدینان در قیامت میفهمند و میبینند آرزو میکنند که کاش در دنیا مسلمان بودند و پیامبر(ص) و قرآن را مسخره نمیکردند و نادیده نمیگرفتند.
اما جاهلان و مشرکان و کافران این همه را نادیده میگیرند و مسخرهبازی در میآورند و آگاهانه بر دلهای خود قفل میزنند و متاسفانه به آن افتخار هم میکنند و میگویند: اصلا میدانی پیامبر، ما دلهایمان را قفل زدهایم و اصلا دوست نداریم نه سخن تو را بشنویم و نه در باره این چیزهایی که میگویی تفکر کنیم. ولمان کن جان همان خدایت! بگذار بچریم و بخوریم و چهار روز دنیا را خوش باشیم.اصلا ما نمیفهمیم تو چه میگویی
.«.....مَاذَا قَالَ آنِفًا..... محمد۱۶» «..... الان این چه گفت....»
وَقَالُوا قُلُوبُنَا غُلْفٌ ۚ بَل لَّعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلًا مَّا يُؤْمِنُونَ
و (آنها از روى استهزا) گفتند: «دلهاى ما در غلاف است. (و ما از گفته تو چیزى نمى فهمیم»، همین طور است.) خداوند آنها را بخاطر کفرشان، از رحمت خود دور ساخته، و کمتر ایمان مى آورند.(بقره/88)
خداوند به پیامبرش (ص) میفرماید: «ذَرْهُمْ» آدمهای اینجوری را جناب پیامبر رها کن، ولشان کن، اینها از هفت دولت ازاد هستند. بگذار تا جایی که میتوانند بچرند و بخورند و از نعمتهایم استفاده کنند و خوش باشند. اصلا تو چرا سعی میکنی جلو اینها را بگیری؟ ببین از ما که نسبت به بندگانم دلسوزتر نیستی؟ ما که خدایشان باشیم رهایشان کردهایم و به تو هم میگویم رهایشان کن. اینها بیماری هستند که دیگر هیچ دارویی برای بهبود انها اثر ندارد، پس رهایشان کن و اصلا پرهیزشان نده. بگذار آنچه که میخواهند بکنند و آنچه میخواهند بخورند و آنچه میخواهند آرزو کنند و در آرزوهایشان غرق شوند. اصلا کاری به کارشان نداشته باش.
اکنون ما جزء کدام دستهایم و چه آرزو میکنیم؟
خدایا کاری به کارمان داشته باش
یا
خدایا کاری به کارمان نداشته باش.