« بازگشت»

قرآن اعجاز الهی مهجور 18
« بازگشت»

بسم الله الرحمن الرحیم
وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَٰئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خَالِدُونَ ۱۰۳
تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيهَا كَالِحُونَ ۱۰۴
أَلَمْ تَكُنْ آيَاتِي تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ۱۰۵
قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّينَ ۱۰۶
رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ ۱۰۷
قَالَ اخْسَئُوا فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ ۱۰۸
«سوره مبارک مومنون»

آن‌هایی هم که کارهایشان بی‌ارزش و دور از حق باشد، سرمایۀ عمرشان را از کف داده‌اند و در جهنم ماندنی‌اند. ۱۰۳
شعله‌های آتش چنان صورت‌هایشان را جِزغاله می‌کند که لب‌هایشان جمع می‌شود و دندان‌هایشان نمایان! ۱۰۴
خدا اقرار می‌گیرد: «مگر نه اینکه آیه‌هایم را برایتان می‌خواندند و شما دروغش می‌دانستید؟!» ۱۰۵
اعتراف می‌کنند: «خدایا، بدبختی دامنمان را گرفته بود و جماعتی گمراه بودیم. ۱۰۶
ای خدا، از جهنم بیرونمان ببر و به دنیا برمان گردان. اگر باز سراغ بدی‌ها رفتیم، آن‌وقت دیگر واقعاً بدیم!» ۱۰۷
خدا تَشر می‌زند: «گورتان را گم کنید و دیگر با من حرف نزنید!

نکاتی بر گرفته از تفاسیر:

:خدایا ما سگ نیستیم ما را از خودت نران.
: نیستید؟!!
: شرمساریم. چرا هستیم. با این حال ما را از درگاهت نران.
: حرف بس است و دیگر با من حرف نزنید.
: چرا؟
: چرا؟!! چه رویی دارید. فکر می‌کنید اینجا هم دنیاست؟
: خدایا شرمنده‌ایم. ما را ببخش. فکر نمی‌کردیم........
: فکر نمی‌کردید؟!! باشد قبول می‌کنم که عقلتان را به کار نمی‌انداختید و گمراه شدید. این را قبول می‌کتم. اما چرا کلام مرا به سخره می‌گرفتید و به پیامبرم که ان همه دلسوز شما بود ، توهین می‌کردید؟ این کارها را دیگر برای چه می‌کردید؟
: بدبختی و گمراهی گریبانمان را گرفته بود و از سر حماقت و جهالت ، این غلط‌ها را می‌کردیم.
: ببینید الان که دستتان از همه‌جا کوتاه است ، اینطور می‌گویید. الان که می‌بینید نخیر همه‌ی خبرهای پیامبران درست است و وقت مجازاتی است که خودتان با دست‌های خودتان پیش فرستاده‌اید، این طور منافقانه مظلوم‌نمایی می‌کنید.
: درست است پروردگار مهربان. درست است.
: بله ، الان هم باید این‌گونه صحبت کنید.به فرض که از شما این توبه ناوقت را بپذیرم، با نیش و کنایه‌هایتان ، زخم زبان‌هایتان ، مسخره‌بازی‌هایتان و آزار و اذیت‌هایتان و جسارت‌های بیشرمانه‌تان چه کنم؟ چه پاسخی برای اینها دارید؟
: شرمساریم خدایا، شرمنده‌ایم پروردگارا، خجالت‌زده‌ایم مهربانا، فقط یکبار دیگر ما را برگردان. ببین اگر تکرار کردیم آن‌وقت هر چه سزاوار ماست با ما بکن.
: باز هم دروغ می‌گویید. اگر صد بار دیگر هم به دنیا برگردید ، همان خواهید کرد که اکنون کرده‌اید.
: خدایا فقط یکبار دیگر ، یکبار دیگر ما را برگردان.
: اگر یکبار تنها بکبار با این لحن زمانی که اختیار داشتید سخن می‌گفتید، می‌شد فرصت دوباره‌ای به شما داد. اما شما حتی یکبار به خود نیامدید که شاید پیام‌آوران من راست بگویند. زمانی هم که چاره‌ای نداشتید مثل الان ناله و فریاد می‌زدید و کمک می‌خواستید و ما هم شما را نجات می‌دادیم. اما به محض اینکه نجات پیدا می‌‌کردید، باز همه چیز را فراموش می‌کردید و به همان کارهای قبلی‌تان برمی‌گشتید و همان گناهان را با جسارت بیشتر ادامه می‌دادید. انگار نه انگار که قبل از آن آه و ناله و فریاد راه انداخته بودید که خدایا ما را نجات بده، خدایا ما را نجات بده.
: درست می‌گویید الها! سرافکنده‌ایم. اما این بار فرق می‌کند.
: چه عجیبید شما. چه فرقی دارد؟ انجا هم که همین‌گونه می‌گفتید. همین حرف‌ها را تکرار می‌کردید. آنجا هم برای زندگی دوباره التماس می‌کردید و ناله می‌زدید. دقیقا مثل الان. چه قول‌هایی که نمی‌دادید. چه خط و نشان‌هایی که برای انجام اعمال صالح برای من نمی‌کشیدید، دقیقا مثل الان. اما همین‌که زندگی دوباره و فرصت تازه‌ای به شما داده می‌شد، باز به همان کارهای قبلی‌تان بر می‌گشتید. اگر یادتان رفته است نشان‌تان بدهم.
: نه، نه، خدایا. بیش از این شرمنده‌مان نکن. خودمان خوب می‌دانیم که بد کردیم. بد بودیم و به خودمان ظلم کردیم.خوب خوب می‌دانیم. اما تو کریمی ، تو رحیمی، تو یخشنده‌ای، تنها یکبار دیگر ما را برگردان. التماس می‌کنیم. ناله می‌زنیم.
: حرف‌هایتان تکراری است. با اینکه می‌دانم دروغ می‌گویید ، باشد فرصتی دوباره به شما می‌دهم تا ببینید اگر هزاران بار به دنیا برگردید باز همان می‌کنید که کرده‌اید.
: ممنون پروردگارا، ممنون، ممنون ،ممنون.
........
: این چه خوابی بود که من دیدم؟ این دیگر چه مزخرفات و چه اراجیفی بود؟ از بس این شیخ‌ها جهنم جهنم می‌کنند، ادم می‌ترسد بخوابد. در خواب هم دست از سر آدم برنمی‌دارند.!!!

وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ كَفُورًا (اسرا ۶۷ )
وقتی در دریا گرفتار طوفان شوید، آنچه به‌جای خدا می‌پرستید، از جلوی چشمتان غیبشان می‌زند و فقط یاد او می‌کنید؛ اما به‌محض اینکه با رساندن شما به ساحل، نجاتتان دهد، رو برمی‌گردانید. انسان نوعاً ناشکر است.

فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ ( عنکبوت ۶۵ )
سوار کشتی که می‌شوند، وقتی به‌خطر می‌افتند، خدا را از تهِ دل صدا می‌زنند؛ اما به‌محض اینکه خدا با رساندنشان به ساحل نجاتشان داد، باز به بت‌پرستی ادامه می‌دهند.

وَإِذَا غَشِيَهُمْ مَوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ ۚ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُورٍ ( لقمان ۳۲ )
وقتی امواج دریا مانند ابرهایی تیره‌وتار محاصره‌شان کند، خدا را از تهِ دل صدا می‌زنند؛ اما وقتی خدا با رساندنشان به ساحل نجاتشان دهد، فقط عدۀ کمی از آن‌ها به همان حالِ خوشِ توحیدی باقی می‌مانند! البته آیه‌هایمان را جز هر عهد‌شکن نمک‌نشناسی انکار نمی‌کند.