『بِسمِاللھِالذۍخَݪقالْعلی』
﴿ایران باشد بهشت عدن و تو آدم
عدن تو آن کس برد که برد عدن را﴾
«ادیب الممالک»
ـ ـ ـ ـ ــــــــــــــــــــ ـ ـ ـ
#ایران_دخت
#𝕡𝕒𝕣𝕥𝟛
°
شاهرخ حالت مظلوم و خندهداری به خودش گرفت:« حالا منو با نمک میخوری یا با شکر؟؟»
خندهام گرفته بود اما عصبانی بودم، در رو باز کردم و سوار شدم:« مگه هلیمی؟؟ هوففف... مردک ساواکی نچسب...»
شاهرخ ماشین رو روشن کرد و با بوقهای متمدد فحشهام رو سانسور کرد:« زشته دختر حاج علی... زشته!»
بغض کردم و تکیه زدم به صندلی:« زشت تویی و هفت جد و آبادت که نمیای خواستگاری من... پررو پررو هم میای منو تعقیب میکنی، اصلاً قهرم تا روز عروسی.»
شاهرخ شیرین خندید و دلم رو به بازی گرفت:« آروم تر بابا! هی پشت سرهم ردیف میکنی... میبرمت جگرکی باز عاشقم میشی، بزار.»
لبهای سرخم رو برچیدم:« باشه بابا... گوشام دراز شد، حالا چیکار کنم با فرهاد.»
اخم ریزی روی پیشونیش نشاند:« خوشم نمیاد راه به راه بهش میگی فرهاد! آقای رادفر... وسلام.»
پشت چشمی نازک کردم:« ببخشید که شوهرخواهرمه حداقل برعکس تو یه نسبتی با من داره... میگم شاهرخ، نکنه واقعاً دوستم نداری انقدر.... دست دست میکنی؟»
آیینهی ماشین رو درست کرد و دستی به موهای خوش فرم، سرخ و زیباش کشید:« عجب آدمی هستیا، اگه دوستت نداشتم که دنبالت راه نیفتادم مثل گاوِ...»
دیگر نتوانستم خودم رو کنترل کنم و زدم زیر خنده:« منتظر بودم بگی نه... ایرانم این چه حرفیه، شما تاج سرمی... ملکهی قلبمی... چیه چرا اینجوری بهم زل زدی، حواست پرت نشه به کشتنمون بدی.»
تکون ریزی خورد و نگاهش رو از من گرفت، حاج مرتضی اگه میفهمید پسرش اینجوری عاشق من شده، دست از این دعواهای مسخره با شریکش برمیداشت، اینقدر هم برای ما جانماز آب نمیکشید.
شاهرخ لبخندی زد، انگار تو فکر کسی یا یه خیال شیرینی باشه؛ عصبی کیف چندکاره ام رو به بازوش کوبیدم:« به کی فکر میکنی... هااان؟؟؟ اسمش چیه اون دخترهی گیس بریده.»
چشمهای شیطونش رو توی کاسه چرخوند:« اوممم الف داره... اول اسمش، چشمهاش دل و دنیام که هیچ... دینمو برده، اصلا انگار دیدنش گناه کبیره اس. کاش بهش میرسیدم و از دست تو راحت میشدم.»
ذوق کردم اما شاید منو نمیگفت:« اونوفت خانم الف کی باشن؟!»
زل زد توی چشمام، جوری که زبون دومتریم بند بیاد:« ایران من توی این دنیا هیچ دختری رو اندازه تو نخواستم... هیچوقت به عشق شاهرخ شک نکن.»
عجب شاهی بود، شاه رخ! خودمو جمع و جور کردم، تا رسیدن به جگرکی لام تا کام حرف نزدم. بعد هم که بی میل به جگر نگاه میکردم، جگرم خون شده و فرهاد به سیخش کشیده حالا بدون داداشم چطوری بخورم؟؟؟
بغض به گلوم چنگ زد؛ بعد از مدرسه بعضی وقتها که ارغوان میرفت خونه خودش و خبری از نهار نبود. دست راستین رو میگرفتم و میبردم جگرکی، البته که اگه این برادر ولخرجمو ول میکردم تمام پولم را تمام میکرد. از بس شکمو بود! حالا خوراکش توی زندان ساواک چیزی جز مشت و لگد نیست.
شاهرخ لقمهای سمتم گرفت:« چرا غمبرک زدی خانم؟؟ اینو بخور... یه خبری برات دارم که ذوق کنی، البته اگه از سیبیل خوشت میاد.»
بیحوصله سرم رو بین دستام گرفتم:« بس کن شاهرخ... حوصلهی هیچی رو ندارم. من توی تک تک این کوچهها از راستین خاطره دارم.»
شاهرخ مثل گربههای مظلوم سرش رو کج کرد و به چشمهام نگاهم انداخت:« تق تق... ایران خانم خونه هستن؟؟ امشب راستین خان رو میارم خونه براش فسنجون بپز.»
چشمهام درشت شد و متعجب پرسیدم:«از چی حرف میزنی شاهرخ؟»
خندید و باز لقمهی بیزبون رو سمتم گرفت:« اول اینو بخور تا بگم چه نقشهای تو سرم دارم.»
***
دلم برای شاهرخ بدجوری شور میزد، چقدر اومدنشون طول کشید. دستام یخزده بود و مدام حیاط رو گز میکردم، سهیلا هم رسماً بیخیال داشت میوه پوست میگرفت و میخورد. انگار نه انگار برادرش رفته تا برادرم رو از زندان ساواک فراری بده!
با تقه ای که به در خورد از جا پریدم و سمت در دویدم، مردمکهای لرزونم روی صورت غرق در خون راستین ثابت ماند. توی آغوش شاهرخ گم شده بود، شاهرخ نفس نفس زنان وارد خونه شد.
نگران سمت راستین رفتم، سهیلا سریع دنبال جعبه کمکهای اولیه رفت و با عجله برگشت. لحظهای با دیدن دستهای راستین زانوهام شل شد، سهیلا هین بلندی کشید و من اصلاً نفهمیدم چیشد که نقش بر زمین شدم.
°
اَلَّلهُمعجِّللِوَلیِكَالفرَج
نویسنده:ماحدا