خون بس!

『بِسمِ‌اللھِ‌‌الذۍخَݪق‌الْعلی』

٬٬سحر زهاتف غیبی شنیدم این که همیگفت

علیست باطن و ظاهر علیست اول و آخر٬٬

«آشفتهٔ شیرازی»

ـ ـ ـ ـ ــــــــــــــــــــ ـ ـ ـ

#هاتف_غیب

#𝕡𝕒𝕣𝕥𝟡

°

فرهاد با غضب فقط دوید، بزرگ‌مهر نزدیکم اومد:« چی بهش گفتی؟؟»

بغضم رو قورت دادم و بلند شدم:« من اومدم اینجا که یهو ارغوان رو دیدم! چیزی بهش نگفتم.»

فرهاد نفسش بالا نمیومد، اومد سمت ما. داشت تعادلش رو از دست می‌داد که بزرگ‌مهر بازوش رو گرفت:« حتماً میره خونه... چرا اینجوری میکنی!!! اگه بخوادم بره، وسایلش رو می‌بره.»

پر از نفرت به من نگاه کرد:« دختره‌ی شوم... دختره‌ی نحسسسس.»

شیطونه میگه بزنم... بقول حاج علی:« خدایا پناه می‌برم به تو از این موجودات دوپا!»

سمت ماشین‌هامون رفتیم، باکلاس ترین ماشین اون زمان متعلق به رادفرها بود. آهی کشیدم و استارت زدم، راهی عمارت شدیم؛ از توی حیاط هم صدای جیغ جیغ‌های ارغوان میومد، خواهرم هم حساس بود و هم نازک نارنجی.

وارد خونه‌ی ارواح شدیم که دیدم تهمینه بانو سعی داشت یه چمدون رو از ارغوان بگیره اما ارغوان کولی بازی درمیاره:« بیا... بیا تهمینه خانم!!! هی می‌گفتی من اشتباه فکر می‌کنم، به زمین گرم بخوری ایران... خدا بکشتت...»

فرهاد عصبی چمدون رو پرت کرد یه گوشه:« چته تو؟؟؟ چرا رم کردی ارغوان؟!»

تپش قلب شدیدی گرفته بودم، این فرهاد چیکار کرده که خواهرم باهام این‌جوری حرف می‌زنه! فرهاد رو به روی ارغوان و جلوی مجسمه‌ی بزرگ فرشته‌ی سفید ایستاده بود، مجسمه برقی زد و یک‌هو نفهمیدم چیشد که ارغوان من رو هول داد و از پشت کوبیده شدم به مجسمه‌ای که وسط راهروی پهن عمارت بود.

من با مجسمه افتادم روی فرهاد! با جیغ بنفش تهمینه بانو، خودم رو جمع کردم؛ یه ماده‌ی گرم و شور چکید روی لب‌هام. چشم‌های تارم رو سمت فرهاد گرفتم، با ترس سمتش رفتم؛ خون از پشتش روون بود روی کف پوش! بزرگمهر رفت و با فریاد مردای خدمتکار توی عمارت رو صدا کرد، خواستم بایستم که سرم گیج رفت و با صدای بدی نقش بر زمین شدم.

سرم رو بالا آوردم، از وحشت اتفاقی که برای فرهاد افتاد؛ خواستم سیخ بشینم که جوری قلبم تیر کشید که یه آخ بلند گفتم. چشم‌های نگران شاهرخ! چطوری فهمیده من اینجام.. بازم تعقیبم کرده؟! کارشه دیگه... همش پشت سر من راه افتاده ببینه کجا می‌رم و چیکار می‌کنم.

ولی الان وقت کل کل و بحث نبود:« ف... فرهاد...»

- نگران نباش... آقا فرهاد الان... الان حالش بهتر از توعه.

چرا ته چشماش یه غم بزرگ داشت، یه حسی که من ازش متنفرم؛ چطوری بگم؟؟ یچیزی شبیه به ترحم. قطره اشکش چکید، چقدر بی طاقت شده! لب‌های خشکم جرأت پرسیدن نداشتن و اون جرأت حرف زدن. بالاخره دل به دریا زدم:« چخبره شاهرخ؟؟؟ فرهاد اگه حالش خوبه... ن... نکنه راستین.»

جوری آه کشید که جگرم خون شد و جلز و ولز کرد، یقه‌اش رو گرفتم:« چخبره شاهرخ... مرد گنده چته که اینجوری گریه می‌کنی؟؟؟؟»

ریه‌هاش داشت زور می‌زد که بتونه نفس بکشه:« ا... ایران... راستین، راستین الان رفته توی حالت نباتی.»

دنیا روی سرم خراب شد و من بین آوارهاش سست شدم! با دستام صورتم رو پوشوندم، مگه راستین که تمام زمستون و پاییز رو سرماخورده؛ تنش طاقت این‌همه کتک خوردن رو داشت؟!

هِق هِق ام بالا گرفت، شاید خبر بدتری هم در آستین داشت و چیزی نمی‌گفت:« یه مجسمه با اون عظمت افتاد روی سینه‌ی فرهاد! پر خون شده بود کف پوش‌ها، پس چطوری الان سالم تر از منه! چرا بیشتر از سردرد... قلبم درد می‌کنه.»

***

دکتر یک نفس لیست می‌کرد، من اصلاً نمی‌توانستم اسم این مریضی رو برای خودم هِجی کنم! آخر آدم که با یک تشنج قرار نیست فلج شود، یعنی قبل از تشنج با آن مجسمه کارش ساخته شد. شاهرخ می‌ترسید پس بیوفتم، اما نمی‌دانست من داشتم برای انتقام فکر می‌کردم.

خدا جای حق نشسته و انتقام راستین رو از فرهاد گرفته، اما ارغوان باید تقاص بده! شوهرش رو تو بدترین احوالی که مسببش خودشه؛ ول کرده و رفته که رفته. آه عمیقی کشیدم، همین که بخاطر کار فرهاد نمی‌تونست بچه دار بشه خودش یه عذاب بزرگ بود؛ روی صندلی های بیمارستان فرود اومدم، با برادر نیمه جونم چیکار می‌کردم؟!

°

اَلَّلهُم‌عجِّل‌‌لِوَلیِكَ‌الفرَج

https://rubika.ir/joinc/DIACABGC0NLERQROJKXQISAZIUMXHZMU