『بِسمِاللھِالذۍخَݪقالْعلی』
٬٬سحر زهاتف غیبی شنیدم این که همیگفت
علیست باطن و ظاهر علیست اول و آخر٬٬
«آشفتهٔ شیرازی»
ـ ـ ـ ـ ــــــــــــــــــــ ـ ـ ـ
#هاتف_غیب
#𝕡𝕒𝕣𝕥𝟠
فرهاد بدون برداشتن حتی یه خراش، همونطور که نفس نفس میزد؛ دهن راستین رو پر خون کرده و راستین رو به حد مرگ زده بود. خون از دماغ شاهرخ شُره میکرد، جلو اومدم و عصبی جیغ زدم:« کفتار صفت!!! نمیبینی حالش بده؟!»
حاج مرتضی پر از غضب جلو اومد:« من مرد خونه ام... اینی هم که زدی، مهمونمه... اگر مردی حرف بزن.»
حالا تو این اوضاع، من دیوونه داشتم فکر میکردم که وقتی عصبانی میشه چقدر جذابتر میشه، شاهرخ زانو زد کنار برادر غرق خونم و من به این قاتل فکر میکنم! کنار راستین نشستم، کم مونده بود شاهرخ به گریه بیوفته:« راستین... راستین داداش! نفس بکش... چرا خس خس میکنی.»
سیاوش و حاج مرتضی هم داشتن فرهاد رو مهار میکردن، یه عالمه تهدید کرد و شعر و ور گفت، که تموم مخاطب حرفاش من بودم!
یهو شاهرخ غضب کرد و با دستای خونی هجوم برد به سمت فرهاد، جوری میزدش که همه مون حیرت کرده بودیم. این همون شاهرخ اهل ادبیات بود؟؟؟ چی ازش ساختی ایران خانم، با التماس خواستم جلو برم که سهیلا بازوم رو گرفت.
شاهرخ با لگد بیرونش انداخت:« یه بار دیگه توی این محل ببینمت... تیکه پارت میکنم فرهاد.... فهمیدییی؟؟؟؟»
رسماً فرهاد داشت تلو تلو میخورد، ولی بازم دهنش برای تهدید باز:« خونه ات رو زیر و رو میکنم... تموم مأمورا رو میریزم اینجا.»
شاهرخ تف خونی اش رو روی زمین انداخت:« کربلا هم بسازی تو محرم... من خوب بلدم حبیب بشم و سرتو بزارم رو تنت.»
فرهاد عصبی خندید و از اونجا دور شد، شاهرخ با تمام قدرت سمت راستین دوید و بغلش کرد. بردش توی اتاق:« خدا لعنتش کنه... نمیتونیم حتی ببریمش بیمارستان... سهیلا یکاری کن از دست رفت!»
حنانه و سهیلا دوره دیده بودن، البته حنانه رفت پی علاقش که پرستاری بود. شاهرخ از حرص میلرزید و خون از دستش چکه میکرد، عصبی پارچه سفیدی سمتش گرفتم:« بگیر پاکش کن... اَه! همه جارو نجس کردی.»
خون از دماغ شاهرخ میچکید، دستمال ها رو مشت کردم و گرفتم زیر دماغش. همشون خون شدن:« برو بشور این خونارو...»
چنگ زد به کمد چوبی توی اتاق، کم مونده بود کمد بیوفته روش و کار دستم بده! سیاوش زیر بغل شاهرخ رو گرفت که داشت میلرزید. زدم تخته پیشونیم، یادم رفت که فشار خونش کلا بالاس و من همش دارم حرصش میدم. سریع رفتم قرصش رو با یه لیوان آب آوردم:« سیاوش بهش بده تا کار دستمون نداده!»
اشک توی چشمام جمع شد، رفتم پیش سهیلا که داشت راستین رو پانسمان میکرد؛ رسماً هیچ وقت اخم نمیکرد اما الان خیلی عصبی بود، جوری که کنترلش رو از دست داد و عصبی گفت:« هنوز دوستش داری نه؟؟؟»
صداش کنترل شده نبود، سیاوش شنید اما خداروشکر شاهرخ بین خواب و بیداری معلق مونده بود. با حرص و دندونهای کلید شده، غریدم:« سهیلا بس میکنی یا...»
باند رو دور پهلوی راستین که زخمش سر باز کرده بود پیچید، دست خونیش رو بالا آورد:« دخترهی دیوونه! این خونا... عشق تو رو به فرهاد نم...»
زدم توی گوشش، جوری محکم زدم که دست خودم درد گرفت؛ حق نداشت اینجوری باهام حرف بزنه. مگه دلم دست خودمه که عاشق یه ساواکی شده؟؟؟ مغزم قفل کرده بود و نمیفهمیدم چیکار میکردم، هرچی نسترن خانم گفت:« ایران... ایران جان کجا میری؟؟»
جوابم فقط رفتن بود، نه میخواستم برم خونه؛ نه میخواستم برم سراغ فرهاد! میخواستم برم سراغ برادرش تا بتونم خودمو آروم کنم، ماشین خردلیم انگار مثل من عزا گرفته بود و هی غر غر میکرد، باید بدم حاج علی درستش کنه.
بالاخره رسیدم به بهشت زهرا، پیاده شدم و رفتم سمت جایی که اون پسر جوون رو بغل گرفته بود. سرم رو بالا آوردم که مثل جن زدها خشکم زد، فرهاد با دستای خونی و بزرگمهر هم کنارش.
دنبال یه جایی گشتم که قایم بشم، یه درخت اون نزدیکی ها نظرم رو جلب کرد. رفتم جلو که دیدم ارغوان اونجا قایم شده، دستش مشت شده بود و از حرص میلرزید. باید کلا از این قبرستون بدشگون فرار کنم، یهو ارغوان محکم بهم تنه زد. جوری که خوردم زمین، ولی اصلاً نفهمید که من ایرانم! اما فرهاد هم منو دید و هم ارغوان رو.
°
اَلَّلهُمعجِّللِوَلیِكَالفرَج
https://rubika.ir/joinc/DIACABGC0NLERQROJKXQISAZIUMXHZMU