نفسم رو با اضطرابی که باعث میشد دستام بلرزه بیرون دادم؛ قلبم بیقرار توی سینه میتپید. زنگ در رو فشردم؛ دستی به چشمهای سرخم کشیدم، دعا دعا میکردم که خود فرهاد در رو باز نکنه. چند هفته خون دل خوردم اما دیگه طاقتم طاق شده بود، نگران راستین؛ برادر کوچیکم بودم و حق داشتم هرکاری برای به دست آوردنش بکنم.
همزمان با باز شدن در، ریسمان نامرئی افکارم پاره شد. چشمهای درخشنده و عسلی ارغوان درست مثل من خستگی رو فریاد میزد، خواهرم سراپا مشکی پوش بود! درست مثل بخت من.
ارغوان کوچه رو نگاه کرد و آروم وارد کوچه شد، بازوی منو گرفت:« ایران دخت دیوونه شدی؟؟؟ میدونی فرهاد ببینتت چه قشقرقی به پا میکنه!!!»
دست خواهرک دل نگرونم رو گرفتم، لبهای خشکم رو تر کردم:« سلام... اومدم فرهاد و مادرش رو ببینم، شوهرت قیامت هم که به پا کنه... این منم که تمام تلاشمو...»
صدای دورگه و کلافهی فرهاد حرفم رو قطع کرد، ارغوان هول کرده گفت:« کسی نیست فرهاد جان... یه نفره که راه گم کرده، الان ردش میکنم بره.»
بعدهم با التماس میخواست منو راضی کنه اینهمه راه رو برگردم:« خواهش میکنم ایران... این تن بمیره یه بار لج نکن و برو.»
اما فرهاد توی قاب در ایستاد، لحظهای نشناختمش! داغِ فرزاد انگار پیرش کرده و شکستگی صداش ارث ظاهرش شده بود. با جسارت جلو رفتم و از بند ارغوان رها شدم:« ببین فرهاد، تو میدونی داداش من هنوز مو روی صورتشم نیست... همش هیجده سالشه، گوشات میشنوه؟؟؟ میگن غیرعمد بوده... منو قبول نداری که... ولی محمود رو که قبول داری؟؟ محمود دیده که راستین میخواسته شلیک کنه به مأمورا، اشتباهی زده به فرزا...»
فرهاد عصبی و بلند خندید، ترسناک تو چشمام زل زد:« اومدی چیزی که میدونم رو برام مرور کنی؟؟؟؟؟ یا داغمو تازه کنی؟؟؟.. خواهر قاتل برادرم، فرزاد از راستین کوچیکتر بود که وارد این کثافت کاری های سیاسی اش کردین!!! از خونش نمیگذرم ایران... بلایی سرش میارم هروز التماسم کنه بکشمش، مثل برادری که ازم گرفت.... راهتو بکش و برو.»
- اصلاً نیومدم ریخت و قیافهی یه ساواکی بیپدر مثل تو رو ببینم... اومدم با تهمینه بانو حرف بزنم.
جوری حرص فرهاد رو درآوردم که گفتم اگر چند ثانیه بیشتر بمونم خرخره ام رو جویده، پا تند کردم سمت پلهها و خودم رو به اتاق خانم بزرگ رسوندم.