『بِسمِاللھِالذۍخَݪقالْعلی』
﴿ایران باشد بهشت عدن و تو آدم
عدن تو آن کس برد که برد عدن را﴾
«ادیب الممالک»
ـ ـ ـ ـ ــــــــــــــــــــ ـ ـ ـ
#ایران_دخت
#𝕡𝕒𝕣𝕥𝟝
به زور سهیلا رو مجبور کردم همراهم بیاد، حنانه همکلاسیم بود از دبستان تا دانشگاه؛ حنانه که از بچگی تا دانشگاه همکلاسیم بود، اونقدر خانوم و مثبت بود که محاله بیاد تو این دیوونهبازیها. ولی سهیلا؟ پایهی همهی خلبازیای منه. با پیکان خردلیم دندهعقب گرفتم، جلوی پاش وایسادم. بعد از یه عمر تیپ ساده، حالا مشکی پوشیده بود! اونم حتما لباس مامانشه، چون خودش از مشکی متنفره. دقیقاً مثل نفرتی که من از فرهاد دارم.
سهیلا خواست صدای ضبط رو زیاد کنه، زدم پشت دستش:«اگه بخوای معین یا هایده بذاری، دعوامون میشهها! خیر سرت داریم میریم اعلامیه...»
دستشو گرفت جلوی دهنم که ادامه ندم. با صدای خفه گفتم:
«آهای... دستتو بردار!»
چشمغرهای رفتم:
«چته وحشی؟ مگه کسی اینجاست؟!»
نفسشو با حرص بیرون داد، تکیه داد به صندلی:«ایران خانم... تو یکی باید بدونی دیوار موش داره، موشم گوش داره. هرجا باشی.»
سری تکون دادم. مأمورا به خاطر قضیهی راستین حسابی گیر دادن بهمون. تا برسیم به خونهی ارواح، فقط دعا کردم فرهاد از ماجرا بویی نبرده باشه، وگرنه با اردنگی میندازتمون بیرون.
ماشینو زیر درخت توتی که از عمارت رادفرها زده بود بیرون، پارک کردم. با سهیلا رفتیم تو. تجمل این خونه هیچ رقمه تو کَتَم نمیرفت، ولی واسه ارغوان که عاشق پوله، قطعاً کلی جذابیت داشت.
شمسیخانم داشت گلای باغچه رو آب میداد، آبنمای وسط حوضم واسه خودش تو این بدبختی میرقصید. یه نفس عمیق کشیدم و یهو چشمم افتاد به شعله، نامزد فرزاد. با اون چشمهای کشیدهی کریستالی و آرایش غلیظش، داشت با تهمینهبانو حرف میزد. سهیلا رنگ از صورتش پرید و بازومو چنگ زد، ولی من مصمم تکون نخوردم. این خود برگ برندهی من بود؛ شعلهِ عاشق پوله و جایگاهه، منم میتونم هر دو رو بهش بدم. فرهاد هرچی هم حرص بخوره، به جایی نمیرسه؛ چون شعله حرفش برو داره پیش بزرگمهر.
خواستم برم جلو که سهیلا با التماس گفت:«ایران جان، همون برادرت بیا برگردیم... این شعله خود آتیشه!»
یه پوزخند زدم، دستمو بالا بردم و با صدای بلند گفتم:«سلااام تهمینهبانو... سلام شعلهجان!»
سهیلا داشت سکته میکرد، ولی من رفتم جلو. دستمو دراز کردم واسه دست دادن، شعله با حرص نگام کرد: «چیه؟ اومدی داغمون رو تازه کنی؟ هنوز چهلم فرزادم...»
تو چشاش زل زدم و گفتم:«ننه بابات بهت سلام کردن یاد ندادن؟ تو ده سال از اون بچهی بدبخت بزرگتر بودی. فقط چون یه ذره خوشگلی و فرزاد تهتغاریه، اینجایی.»
جوری داشت میسوخت که گفتم برم براش پماد سوختگی بگیرم. خواست بزنه تو گوشم، منم گیسشو گرفتم:«عجوزه! فکر نکن عروس این خونهای... خداروشکر فرزاد هنوز هیچ رابطهای باهات نداره. حالام راهتو بکش برو. زن صیغهای چیزی نصیبش نمیشه...»
یه چنگ انداخت تو صورتم، بعد یهو یقهمو گرفت، کم مونده بود از پلهها بیفتم. تهمینهبانو ترسیده بود، خواست بیاد جلو، ولی شعله منو برد لب ایوون:«میکشمت دخترهی چشمسفیدِ بیحیا! من از فرزاد بچه دارم...»
یهو صدای فرهاد اومد، شعله جیغ کشید و منو از بالای پلهها رها کرد و من چشمامو بستم، اشهدمو خوندم...
°
اَلَّلهُمعجِّللِوَلیِكَالفرَج
نویسنده:ماحدا