『بِسمِاللھِالذۍخَݪقالْعلی』
﴿ایران باشد بهشت عدن و تو آدم
عدن تو آن کس برد که برد عدن را﴾
«ادیب الممالک»
ـ ـ ـ ـ ــــــــــــــــــــ ـ ـ ـ
#ایران_دخت
#𝕡𝕒𝕣𝕥𝟜
°
انگار یه وزنهی دوتنی گذاشتن روی سینمه، که نه میزاره بمیرم و نه میزاره نفس بکشم. به سختی نیم خیز شدم که صورت خستهی شاهرخ رو دیدم؛ سهیلا خوابش برده بود. خواستم بلند شم که سرم گیج رفت، شاهرخ آستینم رو کشید و منو نشوند:« حالت خوب نیست ایران... راستین جایی فرار نمیکنه، مامانمم به مامانت خبر داده که اینجایی... درباره قضیهی راستین...»
چونهام لرزید و صورتم رو با دستام پوشوندم، رو به روم زانو زد:« ایرانم... ایران خانم؟! مگه نمیخواستی داداشت بیاد بیرون؟؟؟ اگه اونجا میموند که الان معلوم نبود چه بلایی سرش میآوردن. الانم غمبرک نزن، اگه خواستی بری پیشش انقدر خون به جگرش نکن با اشکات.»
سرم رو بالا آوردم، نمیدونم چرا اما میخواستم تمام حرصم از دنیا رو سر شاهرخ خالی کنم:« کچچچییی؟؟؟ چقدر ادا دربیارم و ماسک قدرت بزنم... فرهاد راست میگفت... من ضعیفه ام! آره میخوام گریه کنم، آخه یه آدم چقدر طاقت داره؟؟؟ ایوب که نیستم... ببینم تو اصلاً منو میفهمی؟؟؟؟ خودتو بزار جای من! اگر کسی ناخونهای سیاوش رو میکشید و تو انگشتای خونی شو میدیدی چه حالی میشدی؟؟»
شاهرخ خواست حرفی بزنه که امونش ندادم:« نه شاهرخ... داری خودتو گول میزنی، راستین برام عزیزه چون برادرمه اما تو حس منو به راستین نداری... چون به دندون نکشیدیش، چون بدون مادر بزرگش نکردی... چون تحقیرهای فرهاد از اول زندگی رو ندیدی، خواهرم بچه بود که زن اون مردک شد... ده سال تفاوت سنی داشتن، یه دختر ده ساله چه میفهمید از زندگی و شوهر داری؟؟؟ اما باید میرفت تا وبال گردن آقاجونم نباشه.»
قطرهی اشک از گوشه چشمم چکید:« تو هم مادر داری هم پدر... اما من کی رو دارم؟؟؟ خدا و خودمو یه بابای متعصب، خواهری که پا نمیزاره خونهی حاج علی یا داداشم که اون بلا سرش اومده.»
شاهرخ سرش رو پایین انداخت:« حتماً نباید دقیقاً اون بلایی که سرت اومده سرم بیاد تا بتونم درکت کنم... ایران تو درد میکشی انگار قلب من از سینه میخواد دربیاد بیوفته جلو چشات... دروغ نمیگم باور کن، حرف عاشقانه و الکی نیست؛ واقعیته...»
بلند شدم و بی اهمیت بهش سمت اتاقی که راستین اونجا بود رفتم، دلم برای شاهرخ میسوخت که عاشق منی شده بود که نمیدونستم عشق اصلاً چه تعریفی داره.
کنارش جاخوش کردم؛ چشمهاش رو بسته بود اما از تکون دادن پاش میفهمیدم کلافهاس، کنارش نشستم که با دیدنم خواست بشینه. دستاش رو با خجالت کرد زیر پتو:« سلام... خوبی آبجی...»
چشمهام پر شد، حتی نمیتونستم یه دل سیر بغل بگیرمش. خم شدم و موهاش که چند تار سفید داشت رو بوسیدم؛ مگه داداش من چند سالش بود که انقدر شکسته؟!
جوری چشماش پر شده بود که گفتم اگه به نوازشام ادامه بدم، جوری میزنه زیر گریه که تا شب اشکش بند نمیاد:« تو شدی مثل مردهای متحرک... بعد از من میپرسی خوبم؟!»
سرش رو پایین انداخت، دست کشیدم روی زخم صورتش که رد یه سوختگی بود، انگار یکی آهن داغ گذاشته روی گونهی گندمگونش:« داداشی... منو نگاه.»
چونه شو گرفتم و بالا آوردم:« قربون چشات... رنگت چرا زرد شده؟؟ واست صبحونه بیارم؟؟؟ میبرمت خونه برات فسنجون...»
صدای گرفتهی شاهرخ که انگار کفری شده اومد:« اینجا میمونه.»
با اخم بلند شدم، هنوزم ازش حرص داشتم؛ چیکارهی من و زندگیم بود؟! صدام بوی خشم میداد:« ببین شاهرخ داداشمو آوردی... دستت دردنکنه، تا آخر عمرم مدیونتم اما این لحن دستوریت هیچ جوره تو کتم نمیره.»
راستین با دست باند پیچیش، ملتمس دستم رو گرفت:« آبجی... شاهرخ که چیزی نگفت... راست میگه، ممکنه فرهاد... بفهمه یا بره... اونجا سراغمو... بگیره.»
جگرم با سرفههای پر از دردش خون شد، کوتاه اومدم و گفتم:« فقط بخاطر راستین.»
و بازم دل من بود که برای شاهرخ سوخت، اونم صد باره. بازم اتاق رو ترک کردم که سهیلا با اشاره بهم فهموند برم پیشش:« جونم سهیل؟»
بازوم رو جوری کشید توی اتاق که کم مونده بود پخش زمین شم:« چیکار کردی ایران؟؟؟! فرهاد بفهمه کارمون زاره... پاشو بریم یجوری راضی شون کنیم.»
نیشم رو تا بناگوش باز کردم:« یا باید مخ فرهاد رو بزنیم که غیرممکنه یا مخ مامان و باباش که همه تهش برمیگرده به فرهاد!»
سهیلا لب برچید و دست به سینه اتاق را گز کرد:« ببین ایران اگه راضیش نکنیم... دیر یا زود میفهمه؛ ممکنه حتی اینجام بیاد... هنوز چهلم فرزاد نشده، خیلی زود برای رضایت رفتی که هنوز داغش تازه اس.»
اینبار من بازوشو کشیدم و باهم نشستیم روی تختش:« ببین سهیل... یه راه بیشتر نداشتم، شاهرخ هم مردی...»
با چشم غرهاش، پر از حرص توپیدم:« چیه؟؟؟ چشاتو برامون باباقوری نکنیا... انقدر اعصابم از دست اون داداشت خورده.»
سهیلا نگاهش از هزار تا فحش بدتر بود که ادامه ندادم.
نویسنده:ماحدا