مهسا چند قدم رفت.
سهیل هنوز همونجا وایساده بود.نگاش از مهسا جدا نمیشد.
باد موهاش رو تکون میداد.بوی یاس هنوز توی هوا مونده بود.
مهسا قبل از اینکه وارد ساختمان بشه،یه لحظه وایساد.انگار دلش میخواست برگردده،اما برنگشت.
رفت و در شیشهای بیمارستان پشت سرش بسته شد.
سهیل همون لحظه گوشی تو جیبش لرزید به خودش اومد نگاش افتاد به صفحه.«ناصر»
انگار تازه یادش اومد اصلاً چرا اومده بیمارستان
سریع جواب داد.
صدای گرفتهی ناصر اومد که گفت:کجایی مرد؟
سهیل با نگرانی گفت:الو ناصر؟خوبی؟تو بیدار شدی؟
ناصر خندهی بیرمقی کرد گفت:آره،فعلاً که هنوز زندهام.
سهیل نفس راحتی کشید گفت:الان میآم بالا.
ـ عجله نکن فرار که نمیکنم.
سهیل تلفن رو قطع کرد.یه بار دیگه به در خروجی بیمارستان نگاه کرد.دیگه خبری از مهسا نبود.
آهی کشید گفت:کاش فقط یه دقیقه بیشتر میموندی.
بعد راه افتاد
راهروهای بیمارستان ساکتتر از قبل بودن،بوی الکل همه جا پیچیده بود.از کنار اتاقها رد شد تا رسید به بخش قلب.
چند ضربه آروم به در زد.
صدای ناصر اومد:بیا تو.
سهیل رفت داخل.
ناصر نیمهنشسته روی تخت بود.
رنگش مثل گچ سفید بود اما هنوز همون لبخند همیشگی گوشهی لبش بود.
همین که سهیل رو دید،اخم کرد:داداش؟چیزی شده؟انگار روح دیدی.
سهیل چیزی نگفت رفت صندلی کنار تخت رو کشید و نشست.چند ثانیه فقط به زمین خیره موند.
ناصر نگاش میکرد گفت:چی شده؟
سهیل نفس عمیقی کشید آروم گفت:مهسا رو دیدم.
لبخند از روی صورت ناصر محو شد.چند لحظه فقط مات نگاش کرد گفت:چی گفتی؟!کی رو دیدی؟
ـ مهسا.
رنگ صورت ناصر پرید.نگاش ناخودآگاه سمت پنجره رفت بعد با تعجب گفت:مهسا؟!
ـ آره
ناصر اخم کرد گفت:اون اینجا چیکار میکرد؟!
ـ شوهرش بستریه.
ناصر یه لحظه خشکش زد.
ـ شوهرش؟
ـ آره.
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.
ناصر:از کجا شناختیش؟
سهیل لبخند تلخی زد گفت:بعضی آدما رو مگه میشه نشناخت ناصر؟ تو راهرو بیمارستان نشسته بودم،یهویی بوی یاس اومد.همون عطری که همیشه میزد.اول با خودم گفتم خیالاتی شدم.سرمو بلند کردم دیدم خودش بود.همون مهسا،فقط موهاش یه کم سفید شده بودن و چند تا خط افتاده بود کنار چشماش،ولی همون نگاه،همون لبخند
ناصر با نگرانی پرسید:باهاش حرفم زدی؟
سهیل سرش پایین بود گفت:آره.اول باورش نمیشد منم.بعد نشستیم چند دقیقه حرف زدیم.از زندگیش گفت.از شوهرش منم فقط نگاش میکردم.انگار میترسیدم دوباره گم بشه.
ناصر زیر لب گفت:ببینم چیزی از گذشته نگفت؟
سهیل نفس عمیق کشید گفت:آره میگفت هنوزم نفهمیدم چرا اون نامه رو برام فرستادی.
ناصر خشکش زد.
سهیل ادامه داد:میگفت توی نامه نوشته بودی دیگه دوستم نداری،نوشته بودی همهچی تموم شده،نوشته بودی دنبالم نگرد.
سهیل چند لحظه ساکت موند.بعد آهی کشید گفت:میدونی ناصر،همهی این اتفاقا از یه نامه شروع شد.
ناصر سرش رو آروم بلند کرد باتعجب گفت:چی؟نامه؟
سهیل نیش خندی زد گفت:آره همون نامهای که من روحم ازش خبر نداشت و رسید دست مهسا.نامهای که نوشته بود دیگه نمیخوامش که میخوام برم و همهچی تموم شده.همون یه تیکه کاغذ،زندگیمونو نابود کرد.
ناصر رنگش پرید.لباش خشک شد.
سهیل از جاش بلند شد رفت یه لیوان آب ریخت به لیوان خیره شد و گفت:هنوزم نمیدونم اون نامه از کجا اومد کی نوشت چجوری رسید دستس،فقط میدونم بعد از خوندنش،مهسا برای همیشه از زندگیم رفت.
بعد به ناصر خیره شد گفت:تو چرا رنگت پریده؟میخوای دکتر رو خبر کنم؟
ناصر نگاش رو دزدید گفت:نه،نه خوبم
دستاش شروع کرد به لرزیدن
ـ ناصر؟
ـ هان؟
ـ منو نگاه کن.
ناصر آروم سرش رو بالا آورد.
ـ تو یه چیزی میدونی.
ـ نه.نمیدونم
ـ دروغ نگو.من تو رو از بچگی میشناسم.هر وقت میخوای یه چیزی رو قایم کنی،همینجوری ساکت میشی.
ناصر سرشو انداخت پایین،دستش ملحفه رو مچاله کرد انگشتاش میلرزیدن.
سهیل جلوتر اومد گفت:ناصر روزی که مهسا رفت واقعاً چی شد؟تو میدونی؟
ناصر چشماش رو بست.نفس عمیقی کشید.انگار سالها بود این جمله تو گلوش گیر کرده بود.بعد خیلی آروم گفت:بعضی حرفا گفته نشن بهتره.
سهیل با بغض گفت:دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم.هر چی میدونی بگو ناصر.
ناصر لبش رو تر کرد گفت:سهیل تو تنها کسی نبودی که بهش دروغ گفتن.اون روز فقط تو قربانی نبودی.
ـ ناصر واضح حرف بزن.داری منو میترسونیآ.
ناصر اشکش سرازیر شد گفت:اون نامه.
سهیل اخم کرد نزدیکتر شد.
ناصر دیگر نتونست نگاهش کنه گفت:من بردمش...
ادامه دارد...