
اون شب،بارون از اون بارونهایی بود که انگار با شهر قهر کرده بیوقفه میبارید، بدون اینکه حتی لحظهای نفس بکشه.
قطرهها روی شیشهی بخارگرفتهی کافه سر میخوردن و چراغای خیابون رو به لکههای محوی از نور تبدیل میکردن. هر از گاهی صدای یه ماشین،سکوت خیابون رو میشکست و دوباره همهچیز زیر موسیقی بارون گم میشد.
مرد، مثل همیشه پشت میز کنار پنجره نشسته بود.
فنجون قهوه بین دستاش بود،اما انگار نه گرمای قهوه رو حس میکرد،نه سرمای شب رو.نگاهش خیلی دورتر از خیابون،جایی بین خاطرهها گم شده بود.
ساغر از پشت پیشخون،حواسش به اون بود.نمیدونست چرا،اما اون مرد دیگه فقط یه مشتری نبود.
هر شب که میاومد،انگار تکهای از سکوتش رو با خودش میآورد سکوتی که عجیب بود دلت میخواست کنارش بشینی و بفهمی چه زخمی،این همه سال،تو دلش جا خوش کرده.
همون موقع،نگاه مرد به اون طرف خیابون گره خورد.
یه پسر بچه، بیشتر از ده دوازده سال نداشت.
دستهای نرگس توی دستش بود و زیر بارونی که بیرحمانه روی سرش میبارید،بین ماشینای پشت چراغ قرمز میدوید.
هر بار با امید نزدیک یه شیشه میشد،یکی شیشه رو بالا میکشید.یکی سرش رو برمیگردوند.یکی حتی زحمت یه نگاه هم بهش نمیداد.
موهای خیسش به پیشونیش چسبیده بود و لباسای نازکش از شدت بارون به تنش ماسیده بودن.
مرد فقط نگاهش میکرد.
بعد از چند لحظه گفت:ببخشید خانم.
ساغر کنار میزش اومد گفت:بله؟
مرد با اشاره به پنجره گفت:میشه یه زحمت بکشین؟
ـ حتماً.
ـ اون پسر رو صدا کنین بگین بیاد تو.
ساغر چیزی نپرسید.در کافه رو باز کرد.باد سردذخودش رو با زور انداخت داخل.
ساغر:پسر جون.
پسر با تردید برگشت گفت:با من بودین؟
ـ آره عزیزم.بیا داخل.یکی باهات کار داره.
پسر با خجالت وارد کافه شد.
قطرههای بارون از نوک موهاش روی زمین میچکید.
چشماش بین مشتریا میگشت تا رسید به مرد کنار پنجره.
مرد لبخندی زد گفت:گلا چندن؟
پسر با تعجب گفت:همشونو؟
ـ آره همشونو.
پسر قیمت رو گفت.
مرد بدون هیچ حرفی پول همهی گلا رو داد.
چشمای پسر برق زد.لبخندی روی صورتش نشست از اون لبخندهایی که مدتهاس راه صورتشو گم کرده بودن.
چند بار پشت سر هم تشکر کرد،گلا رو روی میز گذاشت و با شوق،زیر همون بارون دوید و دور شد.
مرد چند لحظه به دسته نرگسها خیره موند.
آروم آخرین جرعهی قهوهش رو خورد.پالتوش رو پوشید و بیصدا از کافه بیرون رفت.
ساغر مشغول جمع کردن میزها بود که چشمش به دسته نرگس افتاد که هنوز روی میز کنار پنجره بودن.
با خودش گفت:حتماً یادش رفته.
گلا رو برداشت و با عجله از کافه بیرون رفت.
بارون هنوز بیامون میبارید.
چند متر جلوتر مرد آروم تو پیادهرو قدم میزد.
ساغر که می دوید گفت:آقا.آقا...
مرد وایساد برگشت.
ساغر نفسنفسزنان خودش رو بهش رسوند و دستهی گل رو جلوش گرفت گفت:گلاتون...جا مونده.
مرد نگاهی به گلا کرد.بعد سرشو تکون داد گفت:نه جا نموندن
ساغر باتعجب پرسید:یعنی چی؟!
لبخندی روی صورت مرد نشست گفت:برای شما خریدمشون.
زمان برای ساغر انگار همونجا ایستاد گفت:برای من؟!
ـ آره.
ـ ولی چرا؟!
مرد به قطرههای بارونی که روی برگای نرگس بودن نگاه کرد گفت:خیلی وقته یادم رفته بود هنوزم میشه دل یه آدم،بیهیچ دلیلی برای یه غریبه بلرزه.
نگاهشو به ساغر دوخت گفت:این گلا برای تشکره.برای قهوه نیست برای اینکه قبل از اینکه ازم چیزی بدونی منو دیدی.برای اینکه سعی نکردی از کنار سکوتم راحت رد بشی.برای اینکه دلت خواست بفهمی یه آدم پشت این همه سکوت چی رو دفن کرده.
صدای بارون بین حرفاش میپیچید.
ساغر هیچ جوابی نداشت.فقط دسته نرگس رو محکمتر توی آغوشش گرفت.
عطر گلا با بوی بارون قاطی شده بود.
مرد لبخند خیلی کوچیکی زد گفت:خیلی وقته کسی اینقدر صادقانه نگرانم نشده بود.
سکوت بینشون نشست
فقط صدای بارون می اومد.
مرد خواست بره،اما چند قدم بعد مکث کرد.بدون اینکه برگرده گفت:فقط یه خواهش.
ساغر منتظر موند.
ـ تا وقتی عطرشون مونده نذار پژمرده بشن.
و بدون اینکه منتظر جوابی بمونه،تو بارون قدم برداشت کمکم دور شد.
ساغر همانجا وایساده بود.دسته گل نرگس رو محکم تو آغوش گرفته بود.
احساس میکرد شاید بعضی آدما، قبل از اینکه اسمشون رو بدونی، راهشون رو به قلبت پیدا میکنند.
#نصرالله_سیاوش
#سیاوش_مرادی
#کتاب_جدید_سیاوش
#رمان_سیاوش
#آثار_سیاوش