نه حرکتی و نه انگیزه‌ای، نمیدانم که چه شد ناگهان همه چیز بر سرم ویران شد. آرزوهایم را باد با خود برد و رویاهایم دیگر از محدوده‌ی خودشان خارج نشدند.
افکارم به هم ریخته، تمام معیارهای تشخیص درست و نادرستم از بین رفته.
تاریکی مطلق در تمام قلمرو ذهنم حاکم شده و گرد ناامیدی وشکست و غم انگار بر زندگیم پاشیده‌اند
فکرهایم رهایم نمیکنند سرشار از ترس از نگرانی والبته همانند همیشه میل به رفتن و فرار از اینجایی که هستم وفرار از تمام پشیمانی ها و حسرت زندگی نکردن‌هایم .
نمیدانم شاید چون زمستان را دوست ندارم با من هرسال در میفتد
و من هرسال در زمستان روزهای سختی را پشت سر میگذارم.
بهار عزیز، لطفا بیا! زودتر از موعد بیا که یخبندانی بزرگ دنیای مرا فراگرفته.
دلم بهار میخواهد دلم تمام خوشی‌های از دست رفته را میخواهد.
احساس پیر زنی را دارم که با دستان خود ارزوها و زندگیش را به دستان باد سپرد.
من اندوهگینم،
دلم لبخندی میخواهد که نگران بعد آن نباشم.
به تابستانم فکر میکنم که قرار بود برای کنکور تلاش کرده باشم اما اکنون به این فکر میکنم که یادم باشد هفته ای یک بار از همان ظرف و ظروف گلی که در کودکی درست میکردم درست کنم
شب پرستاره‌ای را منتظرم که در پشت بام دراز بکشم و ستاره هارا انقدر نگاه کنم تا بالاخره یک ستاره دنباله دار ببینم و ارزو کنم. شاید هم خود را بین کودکان محله جادادم که باهم بازی میکنند
به دیدن انها که دوستشان دارم میروم،مثل مادربزرگم
شاید هم با پدرم به صحرا رفتم وکنار پدرم به جدا کردن پیچک‌های داخل لوبیاها یا کاشت گوجه‌ها و افتابگردان و ذرت‌ها کردم.
نقاشی‌های زیادی خواهم کشید؛ گل های بیشتری بوخواهم کردم و بیشتر در کنار عزیزانم خواهم بود. به دوستانم بیشتر زنگ میزنم و بیشتر در کنار خانواده مینشینم و از چهار دیواری تنگ و تاریک اتاقم و رخت خوابم بیرون میروم.
و در آن حوالی منتظر پاییز میمانم، نه برای درس خواندن بلکه منتظر سرخ شدن گوجه هایی خواهم بود که پدرم کاشته و من برای چیدن انها خواهم رفت. .
البته اگر زنده بمانم!
کسی نمیداند فردا را خواهد دید یانه پس با چه جرعتی به خود اجازه میدهد خوشی هایش را به تعویق بیندازد؟
اینبار تمام توانم و تلاشم را برای زندگی به کار خواهم برد.
بهار عزیزم بیا که بهانه ای برای زندگی پیدا کنم، دوباره
بیا که هر آنچه گفتم با آمدن تو مهیا میشود!
/..منِ تمام شده../
