
« انس با سکوت »
از معاشرت با آدمیان بیزارم! مگر آسمان دلم را به این سادگی از غبار ظلمت زدودهام که آنها بخواهند خراشی بر آن جای بگذارند؟
دسیسههایشان را که دیگر اقبالت را نشانه میگیرند و نام قضا و قدر بر آن میگذارند که چه؟ همان گونه که ما نتوانستیم به قله برسیم، تو نیز نتوانی! احمقها نمیدانند که این، از کوچکنظری ایشان است.
آن موقع که در تنگناها برای محبوبی نامه مینوشتم و اهدافم را پاره پاره کرده بودم تا «او» تمام من باشد، این دیوانگان به ظاهر فرزانه کجا بودند؟
من نامهها را سوزاندم و اهدافم را بازیابی کردم تا به «او» برسم، اما اینان همچنان در دفتر خاطرات کسی زندگی میکردند که هیچشان هم نبود!
تو را بد و خویش را نیک مینگرانند؛ کسی نیست که در آن فتنه به ایشان بگوید:« عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت؛ که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت! »
به دنبال بهانه تراشی برای تنبیهات هستند؛ همانها که تظاهر به خیرخواهی میکردند!
کسی نیست که به آنها بگوید:« من اگر نیکم و گر بد، تو برو خود را باش. هر کس آن درود، عاقبت کار که کشت! »
اشتیاقی به فرار از این دنیای آدم واره نیست؛ فقط بایستی کمتر به اراجیفهای محلکه درونشان که نقابی بر روخهایشان تصبیت شده است نگریست.
ولی مهمترین سرشت آن است که دنیای سکوت تو را از دنیای هیاهو میکند و به دنیای آرامش میبرد.
این همان است که گفتم؛ از معاشرت با آدمیان، بیزارم!