
از چرخش این ثانیهها خسته بود. گذر روزها برایش حکم خنجری را داشت که هر روز به اندازهی نوک انگشت در قلبش فرو میرفت؛ خستگیاش مانند زنی بود که پس از تحمل ماهها بارداری، در ماه نهم بچهاش مرده به دنیا آمده و دنیا روی سرش آوار شده باشد. میترسید که یک روز در بین هیاهوی این دنیا سازخوش آهنگ روزهایش ناکوک شود و برگههای ورق خوردهی کتاب زندگیاش با ورقههای باقی مانده در هم آمیخته شود؛ میترسید روزی از چپ و راست کردن برگههای زندگیش دست بردارد، جوری که شکستش را به تمام مردم اعلام کند. سرانجام
برایش همانی پیش آمد که از اتفاق افتادنش وحشت داشت! دیگر نایی برای ادامه دادن نبود؛ کلید برق را خاموش کرد، پردههای پنجره را کشید، خودکار را لای کتاب گذاشت و سرش را به آرامی روی میز و تنها صدای شلیک بود و یک جسم جامانده با خرواری از آروزهای خاکستر شده!