کتابفروشی برای من جایی است که حتی اگر در آن قدم هم بزنم، تخیلم به کار میافتد و انگار به داخل همهی آن کتابها سفر میکنم. گاهی مقدمههایشان را ورق میزنم و گاهی فقط جلدهایشان را نگاه میکنم.
این دنیای پر از رمز و راز حتی در آخرین لحظههای جدایی هم دست من را به نرمی میکشد و به آرامی به من میگوید که نرو، بیشتر بمان.
با اینکه معمولا دست خالی از کتابفروشی بیرون میزنم ولی سرم پر از خیال میشود. چه فایده که بعد از شنیدن اولین بوق ماشین، مستی ما هم میپرد و پرت میشویم در دنیای واقعی. ای کاش همیشه در عالم خیال غرق بودم. ای کاش میشد همهی این کتابها را خواند و با همهشان همیشه مست بود، ولی دریغ، دریغ که این دنیای زمخت و و سخت پیرامونم پتک سنگینش را در سرم میکوبد که بلند شو! برخیز و برو کارمیکن مگو چیست کار، تنبلی را بگذار کنار. کسی متوجه نیست که شخصی که میخواهد در رویاهایش و در خودش غرق شود از تنبلی او نیست، از عاشقی اوست. او میخواهد زنده بماند، او میخهاد زندگی کند. این پتک نخراشیدهی شما آخر او را از پا در میآورد، او میخواهد سالها زندگی کند...