ذهنم هیچ جوره آروم نمیشه، همیشه یه مشکلی میخواد برای حل کردن، همیشه یه گره ای میخواد برای باز کردن، همیشه یه جوری میخواد من رو شکنجه بده که نشین، پاشو، پاشو برو یه کاری بکن، یادم نمیاد آخرین باری که برای خودم نشسته بودم و از گذر عمر لذت میبردم کی بود ولی حالا فقط وقتی مشغول دویدن و فعالیت بدنی هستم کمی آرومم میذاره. مغز نازنینم ولم کن، تو خیلی از من جلوتری همه ش اینور و اونوری میچرخی ولی حیف که بدنی که توش هستی گشادتر از این حرفهاست... کاش اینو بفهمی.