سگ توش

ساعت 1:57 دقیقه بعد از نصف شب، صحبتش بود که امسال ساعت ها را تغییر ندهند ولی خبری نشد. جلو رفتن ساعت ها برای منی که بهار و تابسان را معمولا روی دوچرخه می گذرانم بد نیست. وقتی مدرسه میرفتم همیشه آخرین روز تابستان غم انگیزترین روز بود و دلم نمیخواست هیچ وقت صبح شود، عقب رفتن ساعت آخرین آوانسی بود که به من داده میشد تا به اندازه ی شصت دقیقه ی لعنتی از تابستان بیشتر لذت ببرم یا حداقل خواب بیشتری داشته باشم. چه دوران مزخرفی. حالا که فکرش را می کنم هیچ موقع از مدرسه خوشم نیامده بود. دلگیر و محدود کننده و سخت. یادم هست که هیچ وقت تکالیفم را هم درست و حسابی انجام نمیدادم و همیشه پدرم نگران بود و به من گوشزد میکرد. چه استرسی. یک بار هم درست شبی که فردایش 14 فروردین بود توی باغچه حیاطمان برای دایی امید توپ می انداختم و او برگردان میزد و برای من کلاس آموزشی برگردان زدن گذاشته بود، غافل از اینکه حتی 2 صفحه هم از پیک نوروزیم را حل نکرده بودم و باز پدرم نگران بود. پدرم همیشه نگران بود. همیشه ما را از آینده ای که اگر در آن درس نخوانیم؛ قرار است با فقر و بدبختی زندگی کنیم، می ترساند. تا دانشگاه همین بساط بود و آخر هم به میل او و نه به میل خودم که دلم هنر و ادبیات میخواست به رشته مکانیک رفتم و آنجا هم باز او نگران از درس نخواندن های من بود. حتی یک بار هم سر همین موضوع گلاویز شدیم و زدم زیر همه چیز و گفتم اصلا نمی خواهم. ریدم تو این زندگی ( عین جمله ام بود) ولی در نهایت چون پشتم به چیزی گرم نبود و جایگزینی نداشتم به همان مسیر ریل گذاشته شده توسط پدر برمیگشتم. جالب است که سربازی و شغلم را هم راپدرم برایم جفت و جور کرد ولی آخرش نشد. یک جایی باید از ریل خارج شد. و تازه بعد از 20 30 سال سر به راهی زدم به سیم آخر و گفتم بیشتر از این دیگر نمیتوانم. بیشتر از این کارم به خودکشی میکشد. آنجا بود که پدر دست از سر من برداشت و تسلیم شد. حالا بعد از 31 سال تازه احساس رهایی میکنم و هرکاری دلم بخواهد انجام میدهم. مگر آدمی چقدر عمر می کند که همه ش را به سختی و گفتن این جمله که ای کاش فلان کار را می کردم بگذراند؟ به هر حال. سگ توش. چاره ای نیست باید برای کثافتی به نام زندگی تلاش کرد، تا کمی از تلخیش گرفت. شاید با گوش دادن به موسیقی کلاسیک و خواندن کتاب و نوشتن و ساز یاد گرفتن و آواز خواندن و ورزش کردن و تمرکز داشتن. بله تمرکز از همه چیز مهمتر است. زندگی پر از پراکندگی و بی هدفی کافی است. شب بخیر

#سگ #زندگی #پدر #مدرسه #ساعت #کار #دانشگاه #نوروز #موسیقی #کتاب #آواز